Lectio Sine Mora – από τη γραφή των εκπαιδευτικών για το έργο τους στην εκπαιδευτική Πράξη των εκπαιδευτικών -- (προδημοσίευση, 29.09.2009)...

Lectio Sine Mora – από τη γραφή των εκπαιδευτικών για το έργο τους στην εκπαιδευτική Πράξη των εκπαιδευτικών

(...one for m.s.)

Lectio Sine Mora -- «Γραφή χωρίς καθυστέρηση»… Αλλά για ποιον γράφει ο εκπαιδευτικός όταν παρουσιάζει τη σκέψη ή το έργο του; Ποιος είναι αυτός που γράφει; Για ποιον γράφει;
Ο Ρολάν Μπαρτ διακρίνει εκείνη τη γραφή που γεννιέται μέσα στη γραμματική, το «κείμενο που έρχεται από την κουλτούρα» (Μπαρτ, 1973, σ. 25). Τη γραφή μέσα στο σύστημα του προ-δηλωμένου νοήματος η οποία απευθύνεται, αναζητά, τον αναγνώστη που θα την αναγνωρίσει, κάνοντας χρήση των ίδιων κωδίκων, του ίδιου συντακτικού που γέννησε το συγγραφέα και το κείμενο, σκηνοθετώντας εκ προοιμίου το συμβιβασμό συγγραφέα-κειμένου-αναγνώστη (Μπαρτ, 1973, σσ. 9-13).
Υπάρχει, βέβαια, και η γραφή όπου η «γλώσσα ανακατανέμεται», εκείνη η γραφή που προσπερνάει το «φύλλωμα της σημαινότητας». Η γραφή τότε μετουσιώνει το κείμενο σε ηδονικό κείμενο, σε «κείμενο που ξεβολεύει,…, που κάνει να τρικλίζουν τα ιστορικά, πολιτισμικά, ψυχολογικά βάθρα του αναγνώστη», ώστε η σταθερότητα του γούστου του αναγνώστη, των αξιών και των αναμνήσεών του να οδηγείται σε κρίση στη σχέση με τη γλώσσα (Μπαρτ, 1973, σ. 25). Τότε το κείμενο αναζητάει χώρο ανάμεσα σε συγγραφέα-κείμενο-αναγνώστη, εξαρθρώνεται από τη γλώσσα, από την πολιτική μόνο και μόνο για να αφηγηθεί με όρους πολιτικούς, επιθυμίας, και να αντικρύσει ευθέως τις αρθρώσεις της ιστορίας του/των υποκειμένου/-νων, τότε λοιπόν είναι που «σκηνοθετείται μια εμφάνιση-εξαφάνιση» (Μπαρτ, 1973, σ. 18). Η γραφή αυτή δημιουργείται μέσα στον όγκο των λεγομένων, χαράσσεται στο λόγο και όχι στη γλώσσα, από την αλήθεια μεταβαίνουμε στην έκφραση του συγγραφέα παραμερίζοντας τη συνοχή των εκφραζόμενων (Μπαρτ, 1973, σσ. 19-22). Μου διαβάζει η αγαπημένη μου ένα απόσπασμα ενός μυθιστορήματος, αλλά η αλήθεια του κειμένου μεταφέρεται από τους χαρακτήρες και την πλοκή της ιστορίας που μου διαβάζει, στην επιθυμία μου για εκείνη, ενώ εκείνη διαβάζει λέξη προς λέξη το κείμενο, το κείμενο μου γίνεται κατανοητό στο βαθμό που μεταγγίζει την επιθυμία της για εμένα, την επιθυμία μου για εκείνη(...) --(...προδημοσίευση, 29.09.2009...)._

1965 ...blurred impressions ...

1965
... "indicating a lack of focus"...


...πολύ αργότερα διαπιστώνεις όσα σε συγκροτούν... εξάλλου, αναπνέεις δίχως να κατανοείς τη σύσταση του αέρα που αναπνέεις... κάποτε, λοιπόν, γίνεσαι αρχαιολόγος και αρχειοθέτης αλλά η απόλαυση παραμένει...

















LAST TIME (1965) - BITTERSWEET SYMPHONY (1997)

'Cause it's a bittersweet symphony, this life
Try to make ends meet
You're a slave to money then you die
I'll take you down the only road I've ever been down
You know the one that takes you to the places
where all the veins meet yeah,

No change, I can change
I can change, I can change
But I'm here in my mold
I am here in my mold
But I'm a million different people
from one day to the next
I can't change my mold
No, no, no, no, no

Μπέρτολντ Μπρεχτ

(1898-1956)

Ποτέ δε σε είχα αγαπήσει τόσο πολύ

Ποτέ δε σε είχα αγαπήσει τόσο πολύ,

όπως εκείνο το δείλι που σε άφησα

με κατάπιε το βαθυγάλαζο δάσος,

ψυχή μου,

που πάνω του, στα δυτικά,

κρέμονταν κιόλας

χλωμά τα άστρα.

Γέλασα αρκετά,

καρδιά μου,

γιατί συγκρούστηκα παίζοντας

με το σκυθρωπό πεπρωμένο

την ίδια ώρα

μέσα στο γαλανό δείλι του δάσους

αργοσβήναν κιόλας πίσω μου τα πρόσωπα.

Εκείνο το μοναδικό σούρουπο

όλα ήταν τόσο γλυκά

όσο δεν ήταν ποτέ ξανά να γίνουν

αλλά αυτό που μου απόμεινε είναι

μόνο πουλιά μεγάλα

που το δείλι

πετούν πεινασμένα στον

σκοτεινιασμένο ουρανό

"Η έρευνα δεν μπορεί να εξαρτάται από την "ανταποδοτικότητά" της" , του Κωνσταντίνου Τσουκαλά -- ΑΥΓΗ, 12.07.2009

/ ΕΝΘΕΜΑΤΑ

Η έρευνα δεν μπορεί να εξαρτάται από την "ανταποδοτικότητά" της

Ημερομηνία δημοσίευσης: 12/07/2009

Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΤΣΟΥΚΑΛΑ*

Οι εχθροί ενάντια στους οποίους πρέπει να πολεμήσουμε --γιατί νομίζω όλοι συμφωνούμε πως κάτι πρέπει κάνουμε-- δεν είναι, δυστυχώς, μόνο η προχειρότητα και η ανοησία των κυβερνητικών πρωτοβουλιών. Ούτε, επίσης, μόνο αυτά που έχουν συμβεί στο παρελθόν -- γιατί πρέπει να πούμε ότι όσα γίνονται σήμερα είναι συνέχεια μιας πολύ παλιότερης πολιτικής, η οποία οδηγεί ακριβώς στην ελαχιστοποίηση του ποσοστού του εθνικού εισοδήματος, που διατίθεται για την έρευνα στον προϋπολογισμό.

Δυστυχώς, υπάρχει κάτι ακόμα δυσκολότερο και βαθύτερο, και αυτός είναι ίσως ο μεγαλύτερος εχθρός που έχουμε να αντιμετωπίσουμε. Είναι το ότι πλέον, πέραν της Λισσαβώνας και των ρητορικών κατασκευών, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει την τάση -- καθώς και όλες οι μεγάλες χώρες της Ευρώπης-- να συνδέουν την έρευνα με αυτό το οποίο ονομάζουν "ανταπόδοση", να την αντιμετωπίζουν "ανταποδοτικά". Και όταν λένε "ανταποδοτικά", εννοούν ότι η έρευνα πρέπει να χρηματοδοτείται μόνο όταν και εκεί όπου θα υπάρξουν, απτά ή έμμεσα, οικονομικά ωφελήματα από αυτήν.

Η νοοτροπία αυτή έχει επικρατήσει πια παντού, με αποτέλεσμα χώρες μεγάλες και με μακρά επιστημονική παράδοση, όπως η Αγγλία, να βλέπουν την έρευνά τους να καταρρέει. Αλλά και στη Γαλλία, όπου η παράδοση του Centre National de la Recherche Scientifique (CNRS) είναι ισχυρότερη, τα χάλια της έρευνας, και στα πανεπιστήμια και στα κέντρα, λόγω της υποχρηματοδότησης, είναι απίστευτα. Στην Ελλάδα, βέβαια, είμαστε σε πολύ χειρότερη κατάσταση.

Θα ήθελα, λοιπόν, να τονίσω, για να γίνει απολύτως σαφές, το εξής: η έρευνα δεν είναι δυνατόν να εντάσσεται στο πλαίσιο της οικονομίας και των οικονομιών, δεν είναι δυνατόν να θεωρείται καν ότι μπορεί να αντιμετωπιστεί σαν ανταποδοτικό είδος και, κατά μείζονα λόγο, δεν είναι δυνατόν να δρομολογηθεί στην κατεύθυνση της συγχρηματοδότησης με τον ιδιωτικό τομέα.

Αυτά είναι, σε αδρές γραμμές, τα εξωτερικά ιδεολογικά και πολιτικά χαρακτηριστικά της ερευνητικής πολιτικής όλων των ευρωπαϊκών χωρών. Πιστεύω ότι πρόκειται για μια από τις αιχμές ενός πολιτικού και ιδεολογικού δόρατος, στο οποίο είμαστε υποχρεωμένοι όλοι να αντιπαρατεθούμε. Θα έλεγα δε ότι, μακροπροθέσμως, αν δεν νικήσουμε προς την κατεύθυνση αυτή, αν δεν καταφέρουμε ώστε η έρευνα, όχι μόνο στις κοινωνικές και τις ανθρωπιστικές επιστήμες αλλά και στις επιστήμες της φύσης, να αποδεσμευθεί από τον βρόχο της ανάγκης, χωρίς να πρέπει να αποδεικνύει συνεχώς ότι είναι οικονομικά αποτελεσματική, τότε βαδίζουμε προς έναν κατήφορο χωρίς τέλος.

*O Kωνσταντίνος Τσουκαλάς είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, πρώην πρόεδρος του ΕΚΚΕ

Ανεμολόγιο καταστρώματος... "αυτός ο άνεμος δε λέει να σωπάσει"...

ΟΝΟΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΑΝΕΜΩΝ

Ελληνικά Σύμβολα	Διεθνή Σύμβολα	Επίσημη Ονομασία	Κοινή Ονομασία
Β	N	Βορράς	Τραμουντάνα
ΒΒΑ	NNE	Μεσοβορράς	Γραιγοτραμουντάνα
ΒΑ	NE	Μέσης	Γραίγος
ΑΒΑ	ENE	Μεσαπηλιώτης	Γραιγολεβάντες
Α	E	Απηλιώτης	Λεβάντες
ΑΝΑ	ESE	Ευραπηλιώτης	Σιροκολεβάντες
ΝΑ	SE	Εύρος	Σιρόκος
ΝΝΑ	SSE	Ευρονότος	Οστριασιρόκος
Ν	S	Νότος	Όστρια
ΝΝΔ	SSW	Λιβανότος	Οστριογάρμπης
ΝΔ	SW	Λιψ (Λίβας)	Γαρμπής
ΔΝΔ	WSW	Λιβανοζέφυρος	Πουνεντογάρμπης
Δ	W	Ζέφυρος	Πουνέντες
ΔΒΔ	WNW	Σκιρωνοζέφυρος	Πουνεντομαΐστρος
ΒΔ	NW	Σκίρωνας	Μαΐστρος
ΒΒΔ	NNW	Σκιρωνοβορράς	Μαϊστροτραμουντάνα

This is an excerpt from the Chomsky-Foucault debate which was aired on Dutch television in 1971

Η Αριστερά ως δυνατότητα, μετά το 4,7% Tου Nικου Γ. Ξυδακη, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 14.06.2009

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ (14.06.2009)

Η Αριστερά ως δυνατότητα, μετά το 4,7%

Tου Nικου Γ. Ξυδακη

Πόσο σαστισμένος μπορεί να είναι ένας πολιτικός αρχηγός από το εκλογικό ποσοστό του, πόσο στριμωγμένος από την κομματική καμαρίλα, για να εμφανιστεί, τη βραδιά εκλογών, απολογούμενος για το 4,7%, σαν να θεωρεί ότι κατατροπώθηκε στον δρόμο προς τα Χειμερινά Ανάκτορα, και κυρίως, σαν να απευθύνεται στα κομματικά μέλη που τον δίκαζαν και όχι σε πολίτες που τον ψήφισαν. Ο πρόεδρος του Συνασπισμού Αλέξης Τσίπρας, συνήθως χαρωπός και άνετος, την περασμένη Κυριακή εξέπεμπε ήττα και περίσκεψη: πώς θα τα βγάλει πέρα με την εσωκομματική αντιπολίτευση, με τους ανανεωτικούς, με τους καναλοδίκες, με τους βαρυσήμαντους αναλυτές που θα καταδίκαζαν την πολιτική του.

Μα όλοι αυτοί θα τον έθαβαν χωρίς δίκη, θα τον καταδίκαζαν ακόμη κι αν έπιανε 6, 7 ή 8%, γιατί θα τον σύγκριναν με τα δημοσκοπικά διψήφια ποσοστά του περασμένου καλοκαιριού, αφενός, και γιατί δεν εγκρίνουν την πολιτική του Συνασπισμού έτσι κι αλλιώς· δεν τους αρέσει ο Συνασπισμός, τον μισούν, έτσι κινηματικός και αριστερός που κατάντησε, σχεδόν αντισυστημικός, με ροκ χιούμορ, με σκανδαλιστικά φιλελεύθερη προσέγγιση της νεολαίας και των αναδυόμενων συλλογικοτήτων, με σκουλαρίκια στο αυτί και συγχρωτισμούς με τους ανυπάκουους.

Οχι, δεν είναι Αριστερά αυτή - θα έλεγε ο Λεωνίδας Κύρκος, και όλοι οι σύντροφοι της αλήστου μνήμης EAΔΕ, της ευπειθούς ροζ Αριστεράς, της γραφικής Συμμαχίας, του ΚΚΕεσωτ-Τσαουσέσκου και της ΕΑΡ του 1,5% και του 2%. Και θα συμφωνούσαν όλοι οι καναλαστέρες και οι ξινοί αναλυτές, οι οποίοι ούτε ψηφίζουν ούτε υποστηρίζουν Αριστερά· μόνο τη χλευάζουν.

Αξιοσημείωτο. Οι δριμύτεροι επικριτές της «αριστερής» στροφής του ΣΥΝ υποστηρίζουν ότι νοιάζονται για μια αξιοπρεπή, ρεαλιστική Αριστερά, όπως τον παλιό καλό καιρό του ’74 - ’89, όταν δηλαδή ήταν κομπάρσος και παρήγαγε στελέχη για το κράτος και το ΠΑΣΟΚ. Τι ειρωνεία... Οι τιμητές της σημερινής «κινηματικής» (και τρικυμιώδους και αντιφατικής και καιροσκοπικής, θα πρόσθετα) Αριστεράς του 5% και του 4,7%, αυτοί που την προτιμούν πτωχή και τιμία, αυτοί που την προτιμούν με Λένιν-και-Λακόστ, είναι περίπου αυτοί που επί έτη πολλά την καθήλωναν στο συν-πλην 2% και την άφησαν εκτός Βουλής.

Γιατί να τους ακούσει αυτούς τώρα ο Συνασπισμός; Θα τους ακούσει, τους ακούει ήδη. Γιατί ο Συνασπισμός -σαν κόμμα, όχι σαν έκφραση Αριστεράς- είναι ψοφοδεής και αυτιστικός, είναι ιδιοτελής ισορροπιστής και εκκολαπτήριο επαγγελματιών μηχανορράφων. Γιατί ο Συνασπισμός αυτοαναφέρεται, ενδοεπικοινωνεί μες στο περίκλειστο σύμπαν της Κουμουνδούρου, λογοδοτεί στο ιερατείο του, τακτοποιεί τάσεις και ταξίματα, εξασφαλίζει καριέρες, κλαυθμυρίζει που δεν του αφιερώνουν δύο αράδες οι εφημερίδες, που δεν τον καλούν στα πάνελ να μηρυκάσει τα ίδια ξύλινα, να απολογηθεί στον κάθε καναλαστέρα. Γιατί ο Συνασπισμός δεν αφουγκράζεται τις προσδοκίες του κόσμου του, αυτού του πεισματάρη κόσμου που του χάριζε επί τόσες αναμετρήσεις το μαγικό 3% της επιβίωσης, δεν αφουγκράζεται τους φόβους και τις προσδοκίες των ανυπάκουων μα και τόσο τρομαγμένων νέων, των επισφαλών με μάστερ, των ντελίβερι με πτυχίο, των νέων υποκειμένων που στρέφουν τα νώτα στο φθαρμένο σύστημα, που υποφέρουν από τον νεποτισμό, την αναξιοκρατία και τη διαφθορά, που στραγγαλίζονται από ένα διαλυμένο εκπαιδευτικό σύστημα και υποβαθμίζονται κοινωνικά προτού καν δοκιμαστούν.

Κι όμως, τελευταία, ο Συνασπισμός άκουσε τέτοιες φωνές. Κινήθηκε προς το μέρος των νεο-αποκλεισμένων, των μορφωμένων νεόπτωχων και του αναδυόμενου πρεκαριάτου. Ο Αλέκος Αλαβάνος ελίχθηκε τακτικά, προς τον Καιρό, επεχείρησε ανανέωση προσώπων και ατζέντας. Ταυτόχρονα όμως, ο σκουριασμένος, γερασμένος και επαγγελματοποιημένος ΣΥΝ, ανακαλύπτοντας εκ νέου τη σαγήνη των κινημάτων, των φοιτητών εν προκειμένω, κολακεύτηκε από τα πλήθη που κατέβαιναν στους δρόμους και θεώρησε ότι αυτοί οι νέοι τον ακολουθούν. Εκανε λάθος. Οι νέοι δεν ακολουθούσαν τον ΣΥΝ, ακολουθούσαν την οργή τους, την απελπισία τους, ίσως και την κακομαθησιά τους. Ο ΣΥΝ, όμως, προσβεβλημένος από έναν ιδιότυπο κινηματισμό, αντί να αναλύσει τις νέες ανάγκες, το νέο ήθος, τα νέα υποκείμενα, έκανε σημαία το άρθρο 16 και τα ιδιωτικά κολέγια, αντί να υπερασπίσει καινοτόμα το καλύτερο δημόσιο σχολείο, τον διευρυμένο δημόσιο χώρο, τον χώρο της Αριστεράς εντέλει.

Και προτού αντιληφθεί τι συνέβαινε, σε περιβάλλον απαξίωσης του πολιτικού συστήματος, με την εφήμερη δημοσκοπική προσδοκία να τροφοδοτεί αλαζονεία και εσωκομματικές διελκυστίνδες, ο Συνασπισμός, και ο Σύριζα μαζί του, τράκαρε στην οικονομική κρίση και στον Δεκέμβρη. Μάλλον, ο Δεκέμβρης τράκαρε πάνω του· και τον τσαλάκωσε, μαζί με όλα τα στερεότυπα και τις εδραίες πεποιθήσεις. Ορθώς ο Συνασπισμός δεν καταδίκασε τυφλά, δεν ξόρκισε, δεν αναθεμάτισε. Προσπάθησε να καταλάβει - ίσως να νόμισε ότι μπορεί και να ηγεμονεύσει. Δεν μπόρεσε. Δεν είχε τα εργαλεία· αλλά και το ίδιο το παρανάλωμα του Δεκέμβρη δεν προσφέρεται για εύκολες ερμηνείες και αφομοίωση.

Οι χλευαστές λένε ότι ο ΣΥΝ πληρώνει τον Δεκέμβρη. Εν μέρει αληθές - δημοσκοπικά αληθές: Πράγματι, οι νοικοκυραίοι στον Αγιο Παντελεήμονα λένε ότι ο Συνασπισμός τις νύχτες τούς κουβαλάει μετανάστες... Μα όχι, ο Συνασπισμός, ως έκφραση της Αριστεράς, πληρώνει τις αδυναμίες του: να αντιληφθεί τον κόσμο που αλλάζει ταχύτατα, τη μητροπολιτική Αθήνα, το απειλητικό πλήθος των μεταναστών homo sacer, τους απειλούμενους μικροαστούς, τους ανυπάκουους νέους, το, μισοτραυλό μα γνήσια αγωνιώδες, νέο discours. Αυτές οι αδυναμίες της Αριστεράς είναι αδυναμίες της κοινωνίας μας. Μα ακριβώς γι’ αυτές τις αδυναμίες, παρ’ όλες τις αδυναμίες, η Αριστερά, με αυτή ή την άλλη μορφή, με αυτόν ή άλλον ΣΥΝ, παραμένει αναγκαία διαρκής δυνατότητα. Ανοιχτή. Αναγκαία όσο και η ουτοπία.

Πειραιάς...

Porto Leone, Πειραιάς










Οι τόποι είναι πάντα κάτι περισσότερο από χώρος... είναι σχέσεις, είμαστε εμείς..., ο χρόνος είμαστε εμείς...


Πειραιάς, 1837

Πειραιάς, τέλη 19ου αι.

Πειραιάς, 1855

Νίκος Εγγονόπουλος, Ο ποιητής στον Πειραιά

Φωτογραφία του λιμανιού το 1961, από το ψηφιοποιημένο αρχείο του ΟΛΠ

Γιάννης Σταύρου, Πειραιάς