8/10/09
4/10/09
Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 2 Οκτωβρίου 2009 Ναυτίλος
Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 2 Οκτωβρίου 2009
Ναυτίλος
*
Εναντίον του σαρκασμού των σαρκοβόρων...
«Η διαμαρτυρία είναι πατριωτισμός» δήλωναν και διαδήλωναν οι Αμερικανοί διαδηλωτές στις δεκαετίες του 1960 και του 1970...
Πατριωτισμός είναι ο «Πατριωτικός Νόμος» απάντησε 30 χρόνια μετά η Αμερικανική κυβέρνηση, εννοώντας την καταστολή, τα βασανιστήρια και τη νομιμοποίηση του αποδημοκρατισμού της αστικής εξουσίας.
Η πρώτη τάση σχετιζόταν με την Αριστερά, και στις ΗΠΑ, και διεθνώς, εκφράζοντας ανάμεσα στα άλλα κυρίως τον φιλειρηνισμό, τον αντιιμπεριαλισμό, τον αντιφασισμό, τον εκδημοκρατισμό και τον πολιτικό φιλελευθερισμό.
Η δεύτερη τάση σχετίζεται με την αντιδραστική Δεξιά, τον νεοσυντηρητισμό και τον οικονομικό φιλελευθερισμό, εκφράζοντας την ιμπεριαλιστική επέκταση, την ανατροπή της κυριαρχίας των κρατών, την υποταγή των εθνών και την οικονομική υποδούλωση των κοινωνιών.
Πολλοί ισμοί, θα μου πείτε. Ακριβώς γι' αυτό οι -ισμοί ήταν οι πρώτοι που συκοφαντήθηκαν, ήδη από τη δεκαετία του '80, ώστε εύκολα να δολοφονηθούν στη συνέχεια. Ηταν όμως οι δολοφόνοι μόνον οι δεξιοί;
Την εποχή που η ανθρωπότητα πάλευε για να πάει μπροστά (ή πίστευε πως προσπαθεί κάτι τέτοιο) η ταξική πάλη διαβαζόταν καθαρά από όλους:
Οι κοινωνίες απαιτούσαν συμμετοχή στον πλούτο, ισονομία και κατά το δυνατόν ισηγορία. (Κοινωνική Δικαιοσύνη).
Οι λαοί απαιτούσαν αντιπροσώπευση, συμμετοχή στις αποφάσεις και ει δυνατόν στη διακυβέρνηση. (Λαϊκή Κυριαρχία).
Τα έθνη βγήκαν απ' τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο συντρίβοντας τον φασισμό, αλλά και την αποικιοκρατία, απαιτώντας το αυτεξούσιο, από το Κονγκό έως την Κούβα. (Εθνική Ανεξαρτησία).
Αυτό το τρίπτυχο
Εθνική Ανεξαρτησία, Λαϊκή Κυριαρχία, Κοινωνική Δικαιοσύνη,
υπήρξε όχι μόνον η Αγία Τριάδα και η δεδηλωμένη ταυτότητα της Αριστεράς του 20ού αιώνα (στις πετυχημένες κι αποτυχημένες εκδοχές της), αλλά και η ηφαιστειακή ύλη πάνω στην οποίαν άνθισε ο πολιτισμός των ανθρώπων από τη μουσική έως το σινεμά, από τη ροκ έως την επιστημονική φαντασία κι από τη φορά των επιστημών έως την καθημερινή ζωή - την εργασία, την ψυχαγωγία, τις προσδοκίες.
«Επικίνδυνα» όλα αυτά και «κινδυνώδη», για την αστική τάξη, κι έπρεπε να καταστραφούν, να χτυπηθούν στη ρίζα.
Και ποια είναι η ρίζα; τα γράμματα.
Αυτά έπρεπε εν πρώτοις να «αναθεωρηθούν», να τεθούν εν αμφιβολία οι «στέρεες παρατάξεις» των ακαδημαϊκών ελευθεριών, να υποταγεί η επιστημονική έρευνα και να αποενοχοποιηθεί η προπαγάνδα.
Η παγκοσμιοποίηση (υποταγή των πόρων του πλανήτη στην ανάγκη προσπόρισης κερδών για τους λίγους) και η Νέα Τάξη (η στρατιωτική χειρ στο εξωτερικό και η αστυνομική στο εσωτερικό) ντύθηκαν τη ρητορική των μεταμοντέρνων, των πολιτικώς ορθών και των αναθεωρητών της Ιστορίας και βγήκαν στην αγορά προτείνοντας (κυρίως μέσω των ΜΜΕ και του Internet) έναν «νέον γενναίο και θαυμαστό κόσμο» -αυτόν που ζούμε σήμερα, της ελαστικής εργασίας, της καταστροφής του πλανήτη, των διαρκών πολέμων, της πολιτισμικής αποβλάκωσης, της ιδιώτευσης και της πάσης αναξιοπρέπειας.
Ομως οι κήνσορες της νέας εποχής (του τεχνολογικού «μεσαίωνα») υπήρξαν σοφοί. Αν έβγαιναν στο ιδεολογικό μεϊντάνι μόνοι τους οι νεοφιλελεύθεροι, οι συντηρητικοί και οι αντιδραστικοί το ιστορικό κεκτημένο των ανθρώπων θα τους συνέτριβε.
Βγήκαν λοιπόν με συμμάχους: Αριστερούς ή «αριστερούς». Διάφορα αποκαΐδια της ιστορικής διαδρομής της Αριστεράς (πρώην Μαοϊκοί και αριστεριστές, όπως ο Γιόσκα Φίσερ, ο Μπαρόζο κι ο... Τσουκάτος, διάφοροι μειξοτροτσκιστές) αλλά και νέοι,
ρηχόκαρδοι καριερίστες, επαγγελματίες καλβινιστές και δημοσιοσχεσίτες, όλοι, σαν την «Ομίχλη» του Κάρπεντερ, την έπεσαν, επέπεσαν, στα γράμματα και τις ψυχές.
Η στρατηγική τους απλή: α) σύγχυση των εννοιών, β) συντριβή των ιδεολογιών, γ) αποβλάκωση του δημόσιου (δια)λόγου.
Ετσι ο κοσμοπολιτισμός (των αστών) άρχισε να εμφανίζεται ως διεθνισμός (των κορέκτ αριστερών), ο πατριωτισμός να λέγεται εθνικισμός, η αντίσταση στην πανδημία των πολέμων να συκοφαντείται ως αντιαμερικανισμός, ο αντισιωνισμός να στιγματίζεται ως αντισημιτισμός και πάει λέγοντας.
Η ακαδημαϊκή ελευθερία στα πανεπιστήμια αντικαταστάθηκε απ' τις καριέρες (και τις συναφείς εξαρτήσεις), η επιστημονική έρευνα υποτάχθηκε στη χρηματοδότηση των Εταιρειών, ο πολιτισμός στη διαφήμιση, οι πολιτικοί στους χορηγούς και η πολιτική υποβαθμίστηκε σε (χυδαία) θεραπαινίδα μιας (απάνθρωπης) οικονομίας.
Η λαϊκή παράδοση στήθηκε στον τοίχο.
Η ιστορία αντικαταστάθηκε απ' την «αφήγηση».
Η εθνική συνείδηση από το «εθνικό φαντασιακό».
Η έρευνα από την «αλήθεια του άλλου».
Η αυτογνωσία από τον «αυτοπροσδιορισμό».
Ο πολιτισμός και η ώσμωση των πολιτισμών από τον «πολυπολιτισμό» (των χρήσιμων στους αστούς γκέτο).
....................................
Η Αριστερά κατά τη διάρκεια όλων αυτών και μετά απ' αυτά ή συρρικνώθηκε ή παραδόθηκε σε αυτούς τους χρήσιμους στο σύστημα «αριστερούς» (που κατά τα άλλα «συνωστίζονται» στους προθαλάμους των κομμάτων εξουσίας) ή επέστρεψε, κατά μέρος της, στο χρονοντούλαπο του ασφαλούς αλλά θανατηφόρου σταλινισμού.
Ομως, όπως απεδείχθη περίτρανα την τελευταία εικοσαετία, αδύναμη Αριστερά σημαίνει πλευροκοπημένος λαός, ζωή του κλώτσου και του μπάτσου.
Στη Γερμανία, την Πορτογαλία, μέγα μέρος της Λατινικής Αμερικής, η Αριστερά φαίνεται να 'χει ξεφύγει απ' την παγίδα των «εκσυγχρονιστών» της αστικής τάξης (δεξιών κι «αριστερών»).
Εδώ;
ΣΤΑΘΗΣ Σ. 2.Χ.2009 stathis@enet.gr
Ναυτίλος
*
Εναντίον του σαρκασμού των σαρκοβόρων...
«Η διαμαρτυρία είναι πατριωτισμός» δήλωναν και διαδήλωναν οι Αμερικανοί διαδηλωτές στις δεκαετίες του 1960 και του 1970...
Πατριωτισμός είναι ο «Πατριωτικός Νόμος» απάντησε 30 χρόνια μετά η Αμερικανική κυβέρνηση, εννοώντας την καταστολή, τα βασανιστήρια και τη νομιμοποίηση του αποδημοκρατισμού της αστικής εξουσίας.
Η πρώτη τάση σχετιζόταν με την Αριστερά, και στις ΗΠΑ, και διεθνώς, εκφράζοντας ανάμεσα στα άλλα κυρίως τον φιλειρηνισμό, τον αντιιμπεριαλισμό, τον αντιφασισμό, τον εκδημοκρατισμό και τον πολιτικό φιλελευθερισμό.
Η δεύτερη τάση σχετίζεται με την αντιδραστική Δεξιά, τον νεοσυντηρητισμό και τον οικονομικό φιλελευθερισμό, εκφράζοντας την ιμπεριαλιστική επέκταση, την ανατροπή της κυριαρχίας των κρατών, την υποταγή των εθνών και την οικονομική υποδούλωση των κοινωνιών.
Πολλοί ισμοί, θα μου πείτε. Ακριβώς γι' αυτό οι -ισμοί ήταν οι πρώτοι που συκοφαντήθηκαν, ήδη από τη δεκαετία του '80, ώστε εύκολα να δολοφονηθούν στη συνέχεια. Ηταν όμως οι δολοφόνοι μόνον οι δεξιοί;
Την εποχή που η ανθρωπότητα πάλευε για να πάει μπροστά (ή πίστευε πως προσπαθεί κάτι τέτοιο) η ταξική πάλη διαβαζόταν καθαρά από όλους:
Οι κοινωνίες απαιτούσαν συμμετοχή στον πλούτο, ισονομία και κατά το δυνατόν ισηγορία. (Κοινωνική Δικαιοσύνη).
Οι λαοί απαιτούσαν αντιπροσώπευση, συμμετοχή στις αποφάσεις και ει δυνατόν στη διακυβέρνηση. (Λαϊκή Κυριαρχία).
Τα έθνη βγήκαν απ' τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο συντρίβοντας τον φασισμό, αλλά και την αποικιοκρατία, απαιτώντας το αυτεξούσιο, από το Κονγκό έως την Κούβα. (Εθνική Ανεξαρτησία).
Αυτό το τρίπτυχο
Εθνική Ανεξαρτησία, Λαϊκή Κυριαρχία, Κοινωνική Δικαιοσύνη,
υπήρξε όχι μόνον η Αγία Τριάδα και η δεδηλωμένη ταυτότητα της Αριστεράς του 20ού αιώνα (στις πετυχημένες κι αποτυχημένες εκδοχές της), αλλά και η ηφαιστειακή ύλη πάνω στην οποίαν άνθισε ο πολιτισμός των ανθρώπων από τη μουσική έως το σινεμά, από τη ροκ έως την επιστημονική φαντασία κι από τη φορά των επιστημών έως την καθημερινή ζωή - την εργασία, την ψυχαγωγία, τις προσδοκίες.
«Επικίνδυνα» όλα αυτά και «κινδυνώδη», για την αστική τάξη, κι έπρεπε να καταστραφούν, να χτυπηθούν στη ρίζα.
Και ποια είναι η ρίζα; τα γράμματα.
Αυτά έπρεπε εν πρώτοις να «αναθεωρηθούν», να τεθούν εν αμφιβολία οι «στέρεες παρατάξεις» των ακαδημαϊκών ελευθεριών, να υποταγεί η επιστημονική έρευνα και να αποενοχοποιηθεί η προπαγάνδα.
Η παγκοσμιοποίηση (υποταγή των πόρων του πλανήτη στην ανάγκη προσπόρισης κερδών για τους λίγους) και η Νέα Τάξη (η στρατιωτική χειρ στο εξωτερικό και η αστυνομική στο εσωτερικό) ντύθηκαν τη ρητορική των μεταμοντέρνων, των πολιτικώς ορθών και των αναθεωρητών της Ιστορίας και βγήκαν στην αγορά προτείνοντας (κυρίως μέσω των ΜΜΕ και του Internet) έναν «νέον γενναίο και θαυμαστό κόσμο» -αυτόν που ζούμε σήμερα, της ελαστικής εργασίας, της καταστροφής του πλανήτη, των διαρκών πολέμων, της πολιτισμικής αποβλάκωσης, της ιδιώτευσης και της πάσης αναξιοπρέπειας.
Ομως οι κήνσορες της νέας εποχής (του τεχνολογικού «μεσαίωνα») υπήρξαν σοφοί. Αν έβγαιναν στο ιδεολογικό μεϊντάνι μόνοι τους οι νεοφιλελεύθεροι, οι συντηρητικοί και οι αντιδραστικοί το ιστορικό κεκτημένο των ανθρώπων θα τους συνέτριβε.
Βγήκαν λοιπόν με συμμάχους: Αριστερούς ή «αριστερούς». Διάφορα αποκαΐδια της ιστορικής διαδρομής της Αριστεράς (πρώην Μαοϊκοί και αριστεριστές, όπως ο Γιόσκα Φίσερ, ο Μπαρόζο κι ο... Τσουκάτος, διάφοροι μειξοτροτσκιστές) αλλά και νέοι,
ρηχόκαρδοι καριερίστες, επαγγελματίες καλβινιστές και δημοσιοσχεσίτες, όλοι, σαν την «Ομίχλη» του Κάρπεντερ, την έπεσαν, επέπεσαν, στα γράμματα και τις ψυχές.
Η στρατηγική τους απλή: α) σύγχυση των εννοιών, β) συντριβή των ιδεολογιών, γ) αποβλάκωση του δημόσιου (δια)λόγου.
Ετσι ο κοσμοπολιτισμός (των αστών) άρχισε να εμφανίζεται ως διεθνισμός (των κορέκτ αριστερών), ο πατριωτισμός να λέγεται εθνικισμός, η αντίσταση στην πανδημία των πολέμων να συκοφαντείται ως αντιαμερικανισμός, ο αντισιωνισμός να στιγματίζεται ως αντισημιτισμός και πάει λέγοντας.
Η ακαδημαϊκή ελευθερία στα πανεπιστήμια αντικαταστάθηκε απ' τις καριέρες (και τις συναφείς εξαρτήσεις), η επιστημονική έρευνα υποτάχθηκε στη χρηματοδότηση των Εταιρειών, ο πολιτισμός στη διαφήμιση, οι πολιτικοί στους χορηγούς και η πολιτική υποβαθμίστηκε σε (χυδαία) θεραπαινίδα μιας (απάνθρωπης) οικονομίας.
Η λαϊκή παράδοση στήθηκε στον τοίχο.
Η ιστορία αντικαταστάθηκε απ' την «αφήγηση».
Η εθνική συνείδηση από το «εθνικό φαντασιακό».
Η έρευνα από την «αλήθεια του άλλου».
Η αυτογνωσία από τον «αυτοπροσδιορισμό».
Ο πολιτισμός και η ώσμωση των πολιτισμών από τον «πολυπολιτισμό» (των χρήσιμων στους αστούς γκέτο).
....................................
Η Αριστερά κατά τη διάρκεια όλων αυτών και μετά απ' αυτά ή συρρικνώθηκε ή παραδόθηκε σε αυτούς τους χρήσιμους στο σύστημα «αριστερούς» (που κατά τα άλλα «συνωστίζονται» στους προθαλάμους των κομμάτων εξουσίας) ή επέστρεψε, κατά μέρος της, στο χρονοντούλαπο του ασφαλούς αλλά θανατηφόρου σταλινισμού.
Ομως, όπως απεδείχθη περίτρανα την τελευταία εικοσαετία, αδύναμη Αριστερά σημαίνει πλευροκοπημένος λαός, ζωή του κλώτσου και του μπάτσου.
Στη Γερμανία, την Πορτογαλία, μέγα μέρος της Λατινικής Αμερικής, η Αριστερά φαίνεται να 'χει ξεφύγει απ' την παγίδα των «εκσυγχρονιστών» της αστικής τάξης (δεξιών κι «αριστερών»).
Εδώ;
ΣΤΑΘΗΣ Σ. 2.Χ.2009 stathis@enet.gr
29/9/09
Lectio Sine Mora – από τη γραφή των εκπαιδευτικών για το έργο τους στην εκπαιδευτική Πράξη των εκπαιδευτικών -- (προδημοσίευση, 29.09.2009)...
Lectio Sine Mora – από τη γραφή των εκπαιδευτικών για το έργο τους στην εκπαιδευτική Πράξη των εκπαιδευτικών
(...one for m.s.)
Lectio Sine Mora -- «Γραφή χωρίς καθυστέρηση»… Αλλά για ποιον γράφει ο εκπαιδευτικός όταν παρουσιάζει τη σκέψη ή το έργο του; Ποιος είναι αυτός που γράφει; Για ποιον γράφει;
Ο Ρολάν Μπαρτ διακρίνει εκείνη τη γραφή που γεννιέται μέσα στη γραμματική, το «κείμενο που έρχεται από την κουλτούρα» (Μπαρτ, 1973, σ. 25). Τη γραφή μέσα στο σύστημα του προ-δηλωμένου νοήματος η οποία απευθύνεται, αναζητά, τον αναγνώστη που θα την αναγνωρίσει, κάνοντας χρήση των ίδιων κωδίκων, του ίδιου συντακτικού που γέννησε το συγγραφέα και το κείμενο, σκηνοθετώντας εκ προοιμίου το συμβιβασμό συγγραφέα-κειμένου-αναγνώστη (Μπαρτ, 1973, σσ. 9-13).
Υπάρχει, βέβαια, και η γραφή όπου η «γλώσσα ανακατανέμεται», εκείνη η γραφή που προσπερνάει το «φύλλωμα της σημαινότητας». Η γραφή τότε μετουσιώνει το κείμενο σε ηδονικό κείμενο, σε «κείμενο που ξεβολεύει,…, που κάνει να τρικλίζουν τα ιστορικά, πολιτισμικά, ψυχολογικά βάθρα του αναγνώστη», ώστε η σταθερότητα του γούστου του αναγνώστη, των αξιών και των αναμνήσεών του να οδηγείται σε κρίση στη σχέση με τη γλώσσα (Μπαρτ, 1973, σ. 25). Τότε το κείμενο αναζητάει χώρο ανάμεσα σε συγγραφέα-κείμενο-αναγνώστη, εξαρθρώνεται από τη γλώσσα, από την πολιτική μόνο και μόνο για να αφηγηθεί με όρους πολιτικούς, επιθυμίας, και να αντικρύσει ευθέως τις αρθρώσεις της ιστορίας του/των υποκειμένου/-νων, τότε λοιπόν είναι που «σκηνοθετείται μια εμφάνιση-εξαφάνιση» (Μπαρτ, 1973, σ. 18). Η γραφή αυτή δημιουργείται μέσα στον όγκο των λεγομένων, χαράσσεται στο λόγο και όχι στη γλώσσα, από την αλήθεια μεταβαίνουμε στην έκφραση του συγγραφέα παραμερίζοντας τη συνοχή των εκφραζόμενων (Μπαρτ, 1973, σσ. 19-22). Μου διαβάζει η αγαπημένη μου ένα απόσπασμα ενός μυθιστορήματος, αλλά η αλήθεια του κειμένου μεταφέρεται από τους χαρακτήρες και την πλοκή της ιστορίας που μου διαβάζει, στην επιθυμία μου για εκείνη, ενώ εκείνη διαβάζει λέξη προς λέξη το κείμενο, το κείμενο μου γίνεται κατανοητό στο βαθμό που μεταγγίζει την επιθυμία της για εμένα, την επιθυμία μου για εκείνη(...) --(...προδημοσίευση, 29.09.2009...)._
(...one for m.s.)
Lectio Sine Mora -- «Γραφή χωρίς καθυστέρηση»… Αλλά για ποιον γράφει ο εκπαιδευτικός όταν παρουσιάζει τη σκέψη ή το έργο του; Ποιος είναι αυτός που γράφει; Για ποιον γράφει;
Ο Ρολάν Μπαρτ διακρίνει εκείνη τη γραφή που γεννιέται μέσα στη γραμματική, το «κείμενο που έρχεται από την κουλτούρα» (Μπαρτ, 1973, σ. 25). Τη γραφή μέσα στο σύστημα του προ-δηλωμένου νοήματος η οποία απευθύνεται, αναζητά, τον αναγνώστη που θα την αναγνωρίσει, κάνοντας χρήση των ίδιων κωδίκων, του ίδιου συντακτικού που γέννησε το συγγραφέα και το κείμενο, σκηνοθετώντας εκ προοιμίου το συμβιβασμό συγγραφέα-κειμένου-αναγνώστη (Μπαρτ, 1973, σσ. 9-13).
Υπάρχει, βέβαια, και η γραφή όπου η «γλώσσα ανακατανέμεται», εκείνη η γραφή που προσπερνάει το «φύλλωμα της σημαινότητας». Η γραφή τότε μετουσιώνει το κείμενο σε ηδονικό κείμενο, σε «κείμενο που ξεβολεύει,…, που κάνει να τρικλίζουν τα ιστορικά, πολιτισμικά, ψυχολογικά βάθρα του αναγνώστη», ώστε η σταθερότητα του γούστου του αναγνώστη, των αξιών και των αναμνήσεών του να οδηγείται σε κρίση στη σχέση με τη γλώσσα (Μπαρτ, 1973, σ. 25). Τότε το κείμενο αναζητάει χώρο ανάμεσα σε συγγραφέα-κείμενο-αναγνώστη, εξαρθρώνεται από τη γλώσσα, από την πολιτική μόνο και μόνο για να αφηγηθεί με όρους πολιτικούς, επιθυμίας, και να αντικρύσει ευθέως τις αρθρώσεις της ιστορίας του/των υποκειμένου/-νων, τότε λοιπόν είναι που «σκηνοθετείται μια εμφάνιση-εξαφάνιση» (Μπαρτ, 1973, σ. 18). Η γραφή αυτή δημιουργείται μέσα στον όγκο των λεγομένων, χαράσσεται στο λόγο και όχι στη γλώσσα, από την αλήθεια μεταβαίνουμε στην έκφραση του συγγραφέα παραμερίζοντας τη συνοχή των εκφραζόμενων (Μπαρτ, 1973, σσ. 19-22). Μου διαβάζει η αγαπημένη μου ένα απόσπασμα ενός μυθιστορήματος, αλλά η αλήθεια του κειμένου μεταφέρεται από τους χαρακτήρες και την πλοκή της ιστορίας που μου διαβάζει, στην επιθυμία μου για εκείνη, ενώ εκείνη διαβάζει λέξη προς λέξη το κείμενο, το κείμενο μου γίνεται κατανοητό στο βαθμό που μεταγγίζει την επιθυμία της για εμένα, την επιθυμία μου για εκείνη(...) --(...προδημοσίευση, 29.09.2009...)._
13/8/09
1965 ...blurred impressions ...
1965
... "indicating a lack of focus"...
...πολύ αργότερα διαπιστώνεις όσα σε συγκροτούν... εξάλλου, αναπνέεις δίχως να κατανοείς τη σύσταση του αέρα που αναπνέεις... κάποτε, λοιπόν, γίνεσαι αρχαιολόγος και αρχειοθέτης αλλά η απόλαυση παραμένει...
LAST TIME (1965) - BITTERSWEET SYMPHONY (1997)
'Cause it's a bittersweet symphony, this life
Try to make ends meet
You're a slave to money then you die
I'll take you down the only road I've ever been down
You know the one that takes you to the places
where all the veins meet yeah,
No change, I can change
I can change, I can change
But I'm here in my mold
I am here in my mold
But I'm a million different people
from one day to the next
I can't change my mold
No, no, no, no, no
... "indicating a lack of focus"...
...πολύ αργότερα διαπιστώνεις όσα σε συγκροτούν... εξάλλου, αναπνέεις δίχως να κατανοείς τη σύσταση του αέρα που αναπνέεις... κάποτε, λοιπόν, γίνεσαι αρχαιολόγος και αρχειοθέτης αλλά η απόλαυση παραμένει...
LAST TIME (1965) - BITTERSWEET SYMPHONY (1997)
'Cause it's a bittersweet symphony, this life
Try to make ends meet
You're a slave to money then you die
I'll take you down the only road I've ever been down
You know the one that takes you to the places
where all the veins meet yeah,
No change, I can change
I can change, I can change
But I'm here in my mold
I am here in my mold
But I'm a million different people
from one day to the next
I can't change my mold
No, no, no, no, no
14/7/09
Μπέρτολντ Μπρεχτ
(1898-1956)
Ποτέ δε σε είχα αγαπήσει τόσο πολύ
Ποτέ δε σε είχα αγαπήσει τόσο πολύ,
όπως εκείνο το δείλι που σε άφησα
με κατάπιε το βαθυγάλαζο δάσος,
ψυχή μου,
που πάνω του, στα δυτικά,
κρέμονταν κιόλας
χλωμά τα άστρα.
Γέλασα αρκετά,
καρδιά μου,
γιατί συγκρούστηκα παίζοντας
με το σκυθρωπό πεπρωμένο
την ίδια ώρα
μέσα στο γαλανό δείλι του δάσους
αργοσβήναν κιόλας πίσω μου τα πρόσωπα.
Εκείνο το μοναδικό σούρουπο
όλα ήταν τόσο γλυκά
όσο δεν ήταν ποτέ ξανά να γίνουν
αλλά αυτό που μου απόμεινε είναι
μόνο πουλιά μεγάλα
που το δείλι
πετούν πεινασμένα στον
σκοτεινιασμένο ουρανό
13/7/09
"Η έρευνα δεν μπορεί να εξαρτάται από την "ανταποδοτικότητά" της" , του Κωνσταντίνου Τσουκαλά -- ΑΥΓΗ, 12.07.2009
/ ΕΝΘΕΜΑΤΑ Η έρευνα δεν μπορεί να εξαρτάται από την "ανταποδοτικότητά" της
Ημερομηνία δημοσίευσης: 12/07/2009
Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΤΣΟΥΚΑΛΑ*
Οι εχθροί ενάντια στους οποίους πρέπει να πολεμήσουμε --γιατί νομίζω όλοι συμφωνούμε πως κάτι πρέπει κάνουμε-- δεν είναι, δυστυχώς, μόνο η προχειρότητα και η ανοησία των κυβερνητικών πρωτοβουλιών. Ούτε, επίσης, μόνο αυτά που έχουν συμβεί στο παρελθόν -- γιατί πρέπει να πούμε ότι όσα γίνονται σήμερα είναι συνέχεια μιας πολύ παλιότερης πολιτικής, η οποία οδηγεί ακριβώς στην ελαχιστοποίηση του ποσοστού του εθνικού εισοδήματος, που διατίθεται για την έρευνα στον προϋπολογισμό.
Δυστυχώς, υπάρχει κάτι ακόμα δυσκολότερο και βαθύτερο, και αυτός είναι ίσως ο μεγαλύτερος εχθρός που έχουμε να αντιμετωπίσουμε. Είναι το ότι πλέον, πέραν της Λισσαβώνας και των ρητορικών κατασκευών, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει την τάση -- καθώς και όλες οι μεγάλες χώρες της Ευρώπης-- να συνδέουν την έρευνα με αυτό το οποίο ονομάζουν "ανταπόδοση", να την αντιμετωπίζουν "ανταποδοτικά". Και όταν λένε "ανταποδοτικά", εννοούν ότι η έρευνα πρέπει να χρηματοδοτείται μόνο όταν και εκεί όπου θα υπάρξουν, απτά ή έμμεσα, οικονομικά ωφελήματα από αυτήν.
Η νοοτροπία αυτή έχει επικρατήσει πια παντού, με αποτέλεσμα χώρες μεγάλες και με μακρά επιστημονική παράδοση, όπως η Αγγλία, να βλέπουν την έρευνά τους να καταρρέει. Αλλά και στη Γαλλία, όπου η παράδοση του Centre National de la Recherche Scientifique (CNRS) είναι ισχυρότερη, τα χάλια της έρευνας, και στα πανεπιστήμια και στα κέντρα, λόγω της υποχρηματοδότησης, είναι απίστευτα. Στην Ελλάδα, βέβαια, είμαστε σε πολύ χειρότερη κατάσταση.
Θα ήθελα, λοιπόν, να τονίσω, για να γίνει απολύτως σαφές, το εξής: η έρευνα δεν είναι δυνατόν να εντάσσεται στο πλαίσιο της οικονομίας και των οικονομιών, δεν είναι δυνατόν να θεωρείται καν ότι μπορεί να αντιμετωπιστεί σαν ανταποδοτικό είδος και, κατά μείζονα λόγο, δεν είναι δυνατόν να δρομολογηθεί στην κατεύθυνση της συγχρηματοδότησης με τον ιδιωτικό τομέα.
Αυτά είναι, σε αδρές γραμμές, τα εξωτερικά ιδεολογικά και πολιτικά χαρακτηριστικά της ερευνητικής πολιτικής όλων των ευρωπαϊκών χωρών. Πιστεύω ότι πρόκειται για μια από τις αιχμές ενός πολιτικού και ιδεολογικού δόρατος, στο οποίο είμαστε υποχρεωμένοι όλοι να αντιπαρατεθούμε. Θα έλεγα δε ότι, μακροπροθέσμως, αν δεν νικήσουμε προς την κατεύθυνση αυτή, αν δεν καταφέρουμε ώστε η έρευνα, όχι μόνο στις κοινωνικές και τις ανθρωπιστικές επιστήμες αλλά και στις επιστήμες της φύσης, να αποδεσμευθεί από τον βρόχο της ανάγκης, χωρίς να πρέπει να αποδεικνύει συνεχώς ότι είναι οικονομικά αποτελεσματική, τότε βαδίζουμε προς έναν κατήφορο χωρίς τέλος.
*O Kωνσταντίνος Τσουκαλάς είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, πρώην πρόεδρος του ΕΚΚΕ
Ανεμολόγιο καταστρώματος... "αυτός ο άνεμος δε λέει να σωπάσει"...
ΟΝΟΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΑΝΕΜΩΝ
| Ελληνικά Σύμβολα | Διεθνή Σύμβολα | Επίσημη Ονομασία | Κοινή Ονομασία |
| Β | N | Βορράς | Τραμουντάνα |
| ΒΒΑ | NNE | Μεσοβορράς | Γραιγοτραμουντάνα |
| ΒΑ | NE | Μέσης | Γραίγος |
| ΑΒΑ | ENE | Μεσαπηλιώτης | Γραιγολεβάντες |
| Α | E | Απηλιώτης | Λεβάντες |
| ΑΝΑ | ESE | Ευραπηλιώτης | Σιροκολεβάντες |
| ΝΑ | SE | Εύρος | Σιρόκος |
| ΝΝΑ | SSE | Ευρονότος | Οστριασιρόκος |
| Ν | S | Νότος | Όστρια |
| ΝΝΔ | SSW | Λιβανότος | Οστριογάρμπης |
| ΝΔ | SW | Λιψ (Λίβας) | Γαρμπής |
| ΔΝΔ | WSW | Λιβανοζέφυρος | Πουνεντογάρμπης |
| Δ | W | Ζέφυρος | Πουνέντες |
| ΔΒΔ | WNW | Σκιρωνοζέφυρος | Πουνεντομαΐστρος |
| ΒΔ | NW | Σκίρωνας | Μαΐστρος
|
| ΒΒΔ | NNW | Σκιρωνοβορράς | Μαϊστροτραμουντάνα |
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)