"Ελευθερία και Δικαιοσύνη τώρα", των Ραδίση Παντελή, Γρόλλιου Γιώργου, Γεροτζιάφα Γρηγόρη (Ιούλιος, 2010)

Ελευθερία και Δικαιοσύνη τώρα*

Γράφουν:Ραδίσης Παντελής,Γρόλλιος Γιώργος, Γεροτζιάφας Γρηγόρης.

.

H περίοδος της μεταπολίτευσης τελείωσε. Η πατρίδα μας είναι ρημαγμένη οικονομικά και υπό καθεστώς ιδιότυπης οικονομικής κατοχής. Τα όνειρα και οι φαντασιώσεις της ευημερίας μiας μεγάλης περιόδου έχουν καταρρεύσει με πάταγο. Ο φόβος και η ηττοπάθεια εναλλάσσονται με την οργή και την αγανάκτηση. Τίποτε δεν έχει αλλάξει, όμως τίποτε δεν είναι όπως παλιά. Ο πολιτικός κόσμος της χώρας σχεδόν στο σύνολό του, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και οι κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες, δηλαδή οι καθεστωτικές δυνάμεις που κυβέρνησαν τη χώρα ως ένα αδιαίρετο μπλοκ εξουσίας, συνδεδεμένες μεταξύ τους με την λεπτή γραμμή της διαπλοκής και των οικονομικών σκανδάλων, είναι υπόλογες. Μας μετέτρεψαν σε διεθνές πειραματόζωο για την εφαρμογή των στυγνότερων αντιλαϊκών μέτρων.
Οι πολυδιαφημισμένες συνθήκες του Μάαστριχτ, της Λισαβόνας και του Άμστερνταμ, σήμερα, υπό το πρίσμα της κατάρρευσης κάνουν ολοφάνερο το πραγματικό τους περιεχόμενο. Η Ευρωπαϊκή Ένωση αποδεικνύεται περίτρανα ότι είναι, πάνω απ’ όλα, ένωση τραπεζικών συμφερόντων. Η ευρωζώνη έχει γίνει περιοχή γερμανικής επικυριαρχίας, προοίμιο ενός τέταρτου Ράιχ. Οι λαοί της Ευρώπης δέχονται τη μεγαλύτερη επίθεση μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο στα εισοδήματα και στα δικαιώματά τους. Για την Ελλάδα είναι η δεύτερη πράξη του δράματος. Προηγήθηκε η τεράστια αναδιανομή εισοδήματος μέσω του μηχανισμού του χρηματιστηρίου. Τώρα επιχειρείται το ξήλωμα του συνόλου των δημοκρατικών και εργασιακών κατακτήσεων του λαού μας. Τα μεσαία στρώματα οδηγούνται σε κοινωνική εξαφάνιση και οι εργαζόμενοι στην εξαθλίωση ή στην ανεργία.

Σ’ αυτόν το λαό, οι δυνάμεις του καθεστώτος αρνούνται το παρόν και το μέλλον.

Όλα αυτά πραγματοποιούνται με δημοκρατική επίφαση. Ο βασικός μηχανισμός υλοποίησης είναι οι τράπεζες. Το κοινοβούλιο με διαδικασίες εξπρές αποφασίζει για την κατάργηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων και την χωρίς περιορισμούς εκμετάλλευσή τους από τις κρατικοδίαιτες ή τις ξένες επιχειρήσεις. Η ομπρέλα και ο απόλυτος έλεγχος των δυνάμεων της οικονομικής κατοχής προετοιμάζουν την περαιτέρω υποδούλωση της πατρίδας μας. Γιατί πατρίδα, δεν είναι μόνο η ιστορία, οι αγώνες του λαού, ο πολιτισμός και το έδαφος, αλλά πρωτίστως και κυρίως είναι ο λαός αυτής της χώρας. Μιας χώρας, στο έδαφος της οποίας άνθισαν η επιστήμη, η φιλοσοφία και η δημοκρατία. Σ’ αυτόν το λαό, οι δυνάμεις του καθεστώτος αρνούνται το παρόν και το μέλλον.
Τα τελευταία δέκα χρόνια, οι μίζες των δημόσιων έργων και παραγγελιών αγγίζουν σχεδόν τα διακόσια δισεκατομμύρια ευρώ. Ποιοι είναι αυτοί που εισέπραξαν παράνομα αυτό το μυθικό ποσό; Είναι πολιτικοί, δημοσιογράφοι, κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες. Είναι αυτοί, τους οποίους ψάχνουν οι διάφορες εξεταστικές επιτροπές και συστηματικά δεν ανακαλύπτουν. Είναι οι ίδιοι που ζητούν να μετακυλήσουν την οικονομική κατάρρευση στις πλάτες των ανθρώπων του μόχθου. Δεν ζητάνε όμως, μόνο αυτό. Στόχος τους είναι να κάμψουν το φρόνημα αυτού του ανυπότακτου λαού, ο οποίος στις κρίσιμες στιγμές της ιστορίας του έκανε τα πιο απίθανα πράγματα. Πράγματα μη λογικά για τους πολλούς, πράγματα που πολλές φορές έσωσαν την τιμή της δημοκρατίας και της ελευθερίας όλων των λαών του κόσμου.

Απώλεια της εθνικής ανεξαρτησίας.

Η πατρίδα μας σήμερα είναι ένα διεθνές πειραματόζωο, πάνω στο οποίο επιχειρούν να εφαρμόσουν το νέο μοντέλο οικονομικής δικτατορίας του διεθνούς τραπεζικού κεφαλαίου. Πρόκειται για το μοντέλο της παγκοσμιοποίησης ενός νέου πολιτικού και κοινωνικού ολοκληρωτισμού. Εάν το πείραμα αυτό πετύχει, πολύ γρήγορα θα κυριαρχήσει πλήρως και σε όλη την Ευρώπη. Είναι το μοντέλο των πολύ λίγων πλούσιων και της μεγάλης πλειοψηφίας των ανθρώπων οι οποίοι θα είναι φτωχοί και εξαθλιωμένοι. Δεν θα έχουν πρόσβαση στην εκπαίδευση. Δεν θα μπορούν να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους ενώπιον των αρχών και των οικονομικά ισχυρών. Δεν θα μπορούν να ζουν αξιοπρεπή ζωή. Δεν θα έχουν μέλλον.
Στην πατρίδα μας υπάρχουν διευρυμένα μικροαστικά και μεσοαστικά στρώματα. Υπάρχει μεγάλο ποσοστό μικρής και μεσαίας ατομικής ιδιοκτησίας, πράγμα που δεν είναι ανεκτό από τις καθεστωτικές δυνάμεις. Επιχειρούν τη συρρίκνωση αυτών των στρωμάτων σε πρώτη φάση και την εξαφάνισή τους σε δεύτερη. Θέλουν τη μείωση της μικρής και μεσαίας ατομικής ιδιοκτησίας των πολλών. Ο πλούτος πρέπει να συγκεντρωθεί στους λίγους. Ο ανυπότακτος λαός πρέπει να χάσει την αυτοεκτίμηση και την περηφάνεια του τόσο συλλογικά όσο και ατομικά. Πρέπει να εξαθλιωθεί οικονομικά σε πρώτη φάση και να χάσει την εθνική του ανεξαρτησία σε δεύτερη. Γιατί την οικονομική κηδεμονία ακολουθεί η εκποίηση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας και, τέλος, η πλήρης απώλεια της εθνικής ανεξαρτησίας.

Είμαστε σε αδιέξοδο λοιπόν;

Με την κηδεμονία της μισητής Τρόϊκας, ο Έλληνας εργαζόμενος δεν κινδυνεύει να χάσει μόνο τη δουλειά του, τη σύνταξή του, τα δικαιώματά του. Κινδυνεύει να χάσει την ίδια τη χώρα του. Με την υπογραφή της κυβέρνησης Παπανδρέου η πατρίδα μας έχει υποθηκευτεί στους δανειστές. Αν χρειαστεί θα πρέπει τουλάχιστον οικονομικά να χωριστεί σε περιοχές και περιφέρειες, να εκχωρήσει την εκμετάλλευση των νησιών και τα δικαιώματα στο Αιγαίο. Η χώρα απειλείται να μεταβληθεί σε κράτος υπό αίρεση, διαρθρωμένο σε ημι-αυτόνομες περιφέρειες, εύκολα ιδιωτικοποιήσιμες και προσαρτήσιμες σε γειτονικά κράτη. Να διαλυθεί σε κρατίδια και προτεκτοράτα ανάλογα με τα συμφέροντα των κυρίαρχων της ευρωζώνης και των Η.Π.Α.

Ο πληθυσμός θα εξαθλιωθεί. Με την επερχόμενη μετανάστευση η χώρα για μια ακόμη φορά θα χάσει το πλέον δυναμικό της κομμάτι, τους νέους. Εκείνο λοιπόν που επιχειρείται με τον καθημερινό βομβαρδισμό που γίνεται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, είναι να καμφθεί το φρόνημα των ανθρώπων. Εάν συμβεί αυτό, όλα τα άλλα θα έρθουν γρήγορα.
Είμαστε σε αδιέξοδο λοιπόν; Μπορεί να γίνει κάτι διαφορετικό; Ναι, γιατί ο μόνος λαός που είναι σε αδιέξοδο, είναι εκείνος που παρακολουθεί παθητικά όσα συμβαίνουν γύρω του. Οι άνθρωποι του πνεύματος, στη σημερινή συγκυρία ειδικά, έχουν καθήκοντα. Δεν είναι αρκετό να περιγράφουν και να ερμηνεύουν τον κόσμο. Πρέπει, μαζί με τους ανθρώπους της εργασίας, τους ελεύθερους παραγωγούς, τους αυτοαπασχολούμενους και τους νέους, να τον αλλάξουν. Η μάχη που καλείται να δώσει σήμερα ο εργαζόμενος, ο αγρότης, ο μικρομεσαίος, ο επαγγελματίας, ο νέος, δεν είναι απλώς και μόνο για τη δική του προσωπική επιβίωση και αξιοπρέπεια. Δεν υπάρχει χώρος για συμβιβασμό και μοιρολατρική αποδοχή της νέας σκλαβιάς που μας ετοίμασαν. Ενας και μόνο δρόμος ανοίγεται μπροστά μας, ο δρόμος του αγώνα και της ανατροπής.

Με τον μηχανισμό των δανείων, ντόπιοι και ξένοι τραπεζίτες, επιχειρούν την υποδούλωση όλων μας σε μια σύγχρονη σκλαβιά. Ο τόκος, σαν εργαλείο, οδηγεί στη ληστρική αφαίρεση της περιουσίας των ελληνικών νοικοκυριών, τα οποία είναι ήδη υπερχρεωμένα. Πρέπει να σταματήσουμε να τους πληρώνουμε. Η μη πληρωμή των δανείων θα φέρει σε δύσκολη θέση τους ντόπιους τοκογλύφους τραπεζίτες. Αυτό θα έχει ως συνέπεια την εξαγωγή του προβλήματος στους ξένους ομοίους τους. Θα ανοίξει τον δρόμο για μια μεγάλη αλλαγή στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Σήμερα στην πατρίδα μας δεν κρίνεται μόνο η ευημερία και η ευτυχία του ελληνικού λαού. Κρίνεται σε μεγάλο ποσοστό η ευημερία και η ευτυχία όλων των λαών του κόσμου. Γιατί η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει αποδειχθεί ότι είναι ένα πολιτικό καρκίνωμα που κατατρώει τις σάρκες τους, ένας αδίστακτος μηχανισμός καταπάτησης των κοινωνικών δικαιωμάτων. Η μόνη λύση είναι η διάλυσή της. Στη θέση της είναι αναγκαία μια νέα Ομοσπονδία των Ελεύθερων Ευρωπαϊκών Λαών, από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια, μια ομοσπονδία δημοκρατίας και δικαιοσύνης που θα φωτίσει με το παράδειγμα της συναδέλφωσης των λαών της ολόκληρο τον κόσμο.

Η πατρίδα υπερχρεώθηκε στους ξένους και εγχώριους τοκογλύφους για προμήθειες του Δημοσίου, άχρηστες ή προβληματικές και σε καμμία περίπτωση ωφέλιμες για τον ελληνικό λαό. Το μέσο για την υπερχρέωση ήταν ο παράνομος πλουτισμός των καθεστωτικών δυνάμεων. Πρέπει λοιπόν, αυτό το χρέος να πληρωθεί; Η πληρωμή του είναι αδύνατη χωρίς η χώρα να χρεοκοπήσει, οι πολίτες της να εξαθλιωθούν και η κοινωνία να σαπίσει. Η πατρίδα δεν οφείλει στους τοκογλύφους τραπεζίτες τίποτα. Το χρέος δεν πρέπει να αναγνωριστεί, ούτε βέβαια να πληρωθεί. Πρέπει να διαγραφεί, γιατί δεν ήταν προς όφελος του ελληνικού λαού, αλλά προς όφελος των πολυεθνικών μετόχων των τοκογλύφων τραπεζιτών.

Πατρίδα είναι οι άνθρωποί της.

Μήπως αυτό οδηγεί τη χώρα σε πτώχευση; Όχι, γιατί πατρίδα είναι οι άνθρωποί της. Σε πτώχευση και ολοκληρωτική καταστροφή οδηγούν όσοι επιμένουν να πληρώσουμε τους τραπεζίτες. Οδηγούν τους ανθρώπους στο να μην μπορούν να πληρώσουν τις στοιχειώδεις υποχρεώσεις τους, να κλείνουν τα μαγαζιά τους, να εξαντλούν τις οικονομίες τους, να περικόπτουν τις μετακινήσεις τους. Να εξευτελίζονται για να βρουν δουλειά, να τρέμουν μήπως απολυθούν, να στρέφονται εναντίον των πιο αδύναμων για να διασωθούν. Σκοπός τους είναι να στρέψουν τη μια κοινωνική ομάδα ενάντια στην άλλη και να διασπάσουν την κοινή αντίσταση στη διεκδίκηση των εργασιακών δικαιωμάτων. Η πτώχευση της χώρας στην οποία με μαθηματική ακρίβεια μας οδηγούν συνδέεται άμεσα με την προσπάθειά τους να μας οδηγήσουν σε απώλεια κάθε αξιοπρέπειας. Θέλουν να μας μετατρέψουν σε υποζύγια που φαγώνονται μεταξύ τους.
Θα έχουμε χρήματα για να πληρώνουμε μισθούς, συντάξεις και τις εσωτερικές μας υποχρεώσεις; Η απάντηση είναι ναι! Σε πείσμα όλων των καταστροφολόγων που προσβάλλουν τον ελληνικό λαό και του ζητούν θυσίες μέχρι τελικής πτώσης. Πλούτος υπάρχει. Το συλλογικό μορφωτικό επίπεδο του λαού μας είναι τόσο ψηλό όσο χρειάζεται για να εξασφαλίσει την περαιτέρω παραγωγή του. Αυτός ο πλούτος, όμως, χαρίζεται σήμερα στους τραπεζίτες και συνεχίζει να λεηλατείται από τις εγχώριες ελίτ. Αν θέλουμε να συνεχίσει να υπάρχει η πατρίδα, πρώτα και κύρια, πρέπει να μας ενδιαφέρει το να μην πτωχεύσουν οι άνθρωποι, ηθικά και πραγματικά.

Συντακτική Συνέλευση

Για να μην χρεοκοπήσει, λοιπόν, η πατρίδα είναι απαραίτητο να γίνει Συντακτική Συνέλευση προκειμένου να προσδιορίσει τη νέα πορεία του λαού μας.
• Για να ακυρώσει το επαίσχυντο και καταστροφικό μνημόνιο το οποίο οδηγεί σε οικονομική και εθνική καταστροφή.
• Για να προσδιορίσει ένα νέο μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης που δεν θα βασίζεται αποκλειστικά στον τουρισμό, στη ναυτιλία και το εμπόριο, αλλά θα στηρίζει την αγροτική παραγωγή και τη μεταποίηση. Ένα μοντέλο ανάπτυξης που θα αξιοποιεί νέες διεθνείς σχέσεις και συνεργασίες ακυρώνοντας στην πράξη τις συνέπειες της οικονομικής δικτατορίας του κεφαλαίου για τη χώρα μας.
1. Το πρώτο μέτρο, λοιπόν, που πρέπει να ψηφίσει η Συντακτική Συνέλευση είναι η διαγραφή των χρεών των Ελλήνων πολιτών προς τις τράπεζες, μέχρι ύψους τριακοσίων χιλιάδων ευρώ και εφόσον αυτοί είναι ιδιώτες. Παράλληλα, πρέπει να δημευθεί, υπέρ του ελληνικού λαού, η κινητή και ακίνητη περιουσία όσων εμπλέκονται, πολιτικών ή μη, με τις προβληματικές και αμαρτωλές συμβάσεις του ελληνικού δημοσίου. Το ίδιο να γίνει σε όσους αποδεδειγμένα καταχράστηκαν χρήματα του ελληνικού λαού μέσα από μίζες, πωλήσεις υπερτιμολογημένων υλικών και αγοραπωλησίες γης.
2. Το δεύτερο μέτρο είναι η κοινωνικοποίηση των τραπεζών. Οι τράπεζες πρέπει να λειτουργούν προκειμένου να δανειοδοτούν την ανάπτυξη, χωρίς το βασικό στοιχείο του τόκου – κέρδους, αλλά μόνο με ένα μικρό διαφέρον, το οποίο θα ανταποκρίνεται στα έξοδα λειτουργίας τους.
3. Το τρίτο μέτρο που πρέπει να ψηφίσει η Συντακτική Συνέλευση είναι ο αναδασμός της καλλιεργήσιμης γης και η αναδιοργάνωση της αγροτικής παραγωγής και εμπορίας των αγροτικών προιόντων. Η καλλιεργήσιμη γη πρέπει να αναδιανεμηθεί στους Έλληνες αγρότες και η αγροτική παραγωγή να οργανωθεί ώστε να εξασφαλιστεί η διατροφική αυτονομία των πολιτών της πατρίδας μας. Η πολιτεία, θα διανέμει από την τράπεζα γενετικού υλικού μη υβριδικούς σπόρους, προκειμένου να υπάρχει ανανέωση της παραγωγής, πράγμα που σημαίνει κατάργηση των μεταλλαγμένων.
4. Το τέταρτο μέτρο αφορά στην ανάδειξη του κράτους σε βασικό μοχλό της οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης της χώρας. Το κράτος θα πάψει να αποτελεί φέουδο της παρασιτικής οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας η οποία σήμερα κυβερνά τη χώρα. Θα λειτουργεί κάτω από κοινωνικό έλεγχο. Θα κοινωνικοποιηθούν οι τηλεπικοινωνίες, οι μηχανισμοί παραγωγής ενέργειας, ο ορυκτός πλούτους, οι υποδομές και οι μεταφορές.
5. Το πέμπτο μέτρο αφορά στην ανασυγκρότηση του συστήματος υγείας, της παιδείας και της εθνικής έρευνας. Ολα τα νοσηλευτικά ιδρύματα και διαγνωστικά κέντρα της χώρας θα περάσουν κάτω από κοινωνικό έλεγχο για να συμβάλλουν στην υγεία και την ευημερία του λαού, να μην είναι εστίες παραγωγής και διανομής μίζας και παράνομου πλουτισμού κάθε είδους εμπόρων. Το ίδιο θα γίνει και για το σύστημα παραγωγής και διακίνησης φαρμάκου ώστε να μην είναι ο ελληνικός λαός όμηρος της ληστρικής διάθεσης των πολυεθνικών φαρμακοβιομηχανιών και των ντόπιων εκπροσώπων τους. Η δημόσια εκπαίδευση σε όλες της βαθμίδες της και η έρευνα θα εξυπηρετούν την ολόπλευρη μόρφωση και την κοινωνική απελευθέρωση του λαού μας.
6. Το έκτο μέτρο που πρέπει να ψηφίσει η Συντακτική Συνέλευση είναι η αναδιανομή του πλούτου, δηλαδή οι αυξήσεις στους μισθούς, στα μεροκάματα και στις συντάξεις για να τονωθεί η εσωτερική ζήτηση και να βγούμε από τον φαύλο κύκλο της οικονομικής ύφεσης. Αυτό δεν σημαίνει επιστροφή στο μοντέλο που κυριάρχησε στη συνείδηση των ανθρώπων, δηλαδή στην υπερκατανάλωση και τον βιασμό της φύσης. Όπως αποδείχτηκε σήμερα, αυτό το μοντέλο οδηγεί σε δυστυχία και απελπισία. Γιατί είναι λίγα και ουσιαστικά εκείνα που κάνουν τον άνθρωπο ευτυχισμένο, του δημιουργούν την αίσθηση της ασφάλειας και τον ωθούν στη δημιουργία ενός νέου πολιτισμού.

Κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο,

Καλούμε λοιπόν, τους ανθρώπους της εργασίας, τους ανθρώπους του πνεύματος, τους νέους, τους ελεύθερους παραγωγούς, τους αυτοαπασχολούμενους, να δημιουργήσουν ένα πλατύ και πολύμορφο κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο, το οποίο θα πραγματοποιήσει όλα τα παραπάνω μέτρα. Ένα μέτωπο που θα διασφαλίσει την επιβίωση του λαού, θα διευρύνει και θα κάνει ουσιαστική τη δημοκρατία και την ελευθερία. Δηλαδή ένα μέτωπο το οποίο, επιτέλους, θα πραγματώσει την εθνική ανεξαρτησία, τη λαϊκή κυριαρχία και την κοινωνική απελευθέρωση στην πατρίδα μας.

Ραδίσης Παντελής,Γρόλλιος Γιώργος, Γεροτζιάφας Γρηγόρης.

*Πηγή: Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο Αλληλεγγύη, στις 13 Ιουλίου 2010.

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΣΙΩΠΗΡΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΦΟΛΑΣ/PANHELLENIC SILENT PROTEST AGAINST ANIMAL POISONING - 26.06.2010

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΣΙΩΠΗΡΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΦΟΛΑΣ/PANHELLENIC SILENT PROTEST AGAINST ANIMAL POISONING
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΣΙΩΠΗΡΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΦΟΛΑΣ/PANHELLENIC SILENT PROTEST AGAINST ANIMAL POISONING Εκτύπωση
Συντάχθηκε απο τον/την Strays help admin
Πέμπτη, 29 Απρίλιος 2010

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ - 2/6/2010 - ENGLISH FOLLOWS
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΣΙΩΠΗΡΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΦΟΛΕΣ





Σάββατο 26/6/2010

Καθώς οι πρώτες φόλες του Ιουνίου ξεκίνησαν στην Κω και την Λέσβο, ενόψει επισκεπτών, ενώνουμε τις δυνάμεις μας όλοι οι φιλόζωοι, σε κάθε γειτονιά και κάθε πόλη της Ελλάδας.

Στις 8 το βράδυ και για μια ώρα, όλοι εμείς θα συγκεντρωθούμε έξω από τα Δημαρχεία της περιοχής μας.

1.Ντυμένοι με μαύρα ρούχα και συνοδευόμενοι από τα σκυλιά μας

θα διαμαρτυρηθούμε σιωπηρά στη μνήμη όσων ζώων έφυγαν από τη ζωή λόγω δηλητηρίασης, πράξης παράνομης σύμφωνα με το νόμο αλλά και ανήθικης.
2.Κεράκια σε σχήμα STOP θα τοποθετηθούν στην είσοδο κάθε Δημαρχείου από τους φιλόζωους που θα αναλάβουν να συντονίσουν την διαμαρτυρία στην περιοχή τους.

3. Στις 9 το βράδυ θα διαβαστεί ταυτόχρονα σε όλες τις περιοχές, η προσευχή που βλέπετε παρακάτω και την οποία μπορείτε να τυπώσετε και να μοιράσετε σε συμμετέχοντες και περαστικούς.

Μετά την ανάγνωση της προσευχής θα λήξει η διαμαρτυρία.

* Απαιτούμε να δράσει η Πολιτεία και να θεσπίσει αυστηρότερους νόμους σχετικά με το δηλητηριασμό των ζώων.
* Απαιτούμε από τα Δημαρχεία να τηρούν τα προγράμματα στειρώσεων και φροντίδας των αδέσποτων και από την Αστυνομία να αναλάβουν τις υποχρεώσεις τους για τις περιπτώσεις καταγγελίας δηλητηρίασης ζώων.
* Απαιτούμε να σταματήσει η απάνθρωπη αυτή τακτική εξόντωσης αδέσποτων και οικόσιτων ζώων από οποιονδήποτε, ανεξαιρέτως. Οι τουρίστες δεν ενοχλούνται από τα αδέσποτα, αλλά από τα πτώματα! Και εμείς ενοχλούμαστε για τον πόνο που προκαλείται στα ζώα.

Όσοι ενδιαφέρεστε να συντονίσετε την διαμαρτυρία στην περιοχή σας:

-Ενημερώστε φίλους και γνωστούς για να συμμετάσχουν στη διαμαρτυρία

-Αγοράστε όλοι μαζί μερικά κεράκια ρεσώ για να τα στήσετε σε σχήμα STOP

-Τυπώστε την προσευχή ώστε να την έχουν όλοι και να την διαβάσουν δυνατά

-Εξηγήστε στον κόσμο που θα περνά γιατί διαμαρτυρόμαστε

-Στείλτε το Δ.Τ. σε τοπικά ΜΜΕ (κανάλια,περιοδικά,ραδιόφωνο)

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: info@strayshelp.grΑυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

ΥΛΙΚΟ ΓΙΑ ΕΚΤΥΠΩΣΗ: ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΓΕΥΜΑ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΡΙΧΝΟΥΝ ΦΟΛΑ,

katoikidiolover@yahoo.comΑυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.



H ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΜΑΣ:

( © Ρίτσα Ανεστοπούλου )

Κι εγώ έμεινα μόνος και ανήμπορος να περιμένω το τέλος.

Με όλη μας τη δύναμη,

απελευθερωμένοι από κάθε φόβο,

βιώνοντας αυτή την αναλγησία,

η στεναχώρια μας ξεχειλίζει και αυξάνεται,

για κάποιους ξεχωριστούς και υπέροχους,

που ταξίδεψαν χωρίς κίνδυνο,

αλλά αντιμετώπισαν το θάνατο, με ένα ρεζιλεμένο τρόπο,

που έγιναν αστραπή και κεραυνός,

να μας υπενθυμίσουν ότι αυτό πρέπει να πάρει τέλος

και μετά φωτεινά αστέρια, όπως τους άξιζε.

Δεν αντέχω στη σκέψη ότι κάποιοι χάνονται μάταια,

γιατί απαίσιοι αποφασίζουν το τέλος τους.

Φωνάζω αλλά δεν με ακούει κανείς,

δεν μπορώ να κάνω τίποτε άλλο,

εναποθέτω τις ελπίδες μου σε μια θεϊκή δύναμη,

γιατί είναι η μόνη που μπορεί να αποδόσει δικαιοσύνη

και ο κόσμος ίσως γίνει καλύτερος και πιο υποφερτός.

http://www.facebook.com/group.php?gid=70194516237&ref=search

Μεγάλη Εβδομάδα - - Στάθης Σ., "Ελευθεροτυπία", 29.03 - 03.04.2010

Ναυτίλος
ΜΕΓΑΛΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ
Ασπίδα εγώ, βαθύ ντεκολτέ εκείνη, έχασα κατά κράτος...
.....................................
Για την Ανοιξη, λέω...
Σαν κρυπτομνησία που κάποτε φανερώνεται, ή σαν μνήμη κρυφή που δεν θέλει να το ρισκάρει και να αναδυθεί,
ψυχανεμίζομαι ότι το Μεγαλοβδόμαδο ανεβαίνει -από τότε που ήμουν παιδάκι το διαισθανόμουν, αλλά έπρεπε να μεγαλώσω σαράντα τραύματα για να το νοιώσω- κάθε
φορά στη σκηνή σαν ζεϊμπέκικο που ρετάρει στο πιάνο του Κραουνάκη. Αμφίθυμο
σαν να μη θέλει να ξέρει πως γνωρίζει τι θα συμβεί, θέλει το Μεγαλοβδόμαδο κι αυτό μια φορά να σταθεί σαν σημαία αγνώστων λοιπών στοιχείων...
Ματαίως, ως γνωστόν. Ο δον Κιχώτης των φτωχών, ανύποπτο αρνί όσον ήταν παιδί, τώρα έχει ενημερωθεί. Κανένας δεν έμεινε ζωντανός στον γάμο της Κανά, έκανε λάθος ο πύραυλος
κι έγιναν οι εορταστές παράπλευρη απώλεια, οι παράνυφοι έγιναν νεκροί. Και της νύφης και του γαμπρού οι σάρκες, πριν ενωθούν εις μίαν, έγιναν κομμάτια που τα χώρισε ο θάνατος...
Δεν είναι συνεπώς πια ανύποπτος ο Αμνός, πάει κι έρχεται, έρχεται και φεύγει αιώνες τώρα• και οι μαθητές των μαθητών του το ίδιο, άλλους τόσους αιώνες τώρα, γεμίζουν τη Γη με σταυρούς.
Πύραυλοι πολλαπλών κεφαλών
Λερναίες Υδρες
και εισέρχεται η άνοιξη στο Μεγαλοβδόμαδο σαν γιασεμάκι που θα κοπεί για τον επιτάφιο.
.................................
Ερχόμενος, λέει, φέτος ο Κύριος συνάντησε στον δρόμο του έναν ραγισμένον γενίτσαρο χτισμένον σε ένα γεφυράκι. Σπασμένες γύρω γύρω οι ημέρες του, σαν τα γυαλικά της μάνας του.
Ταπεινός Αυτός που ήρθε για τους τελώνες, τις πόρνες και τους σαλούς, πήρε απ' του γενίτσαρου την καρδιά όλα τα κρίματα και τους φόνους και τα έκανε βροχούλα
έκλαψε με τα δάκρυά της και ο εξωμότης• λυτρώθηκε• κι ύστερα ξανάγινε γενίτσαρος. Είθισται...
*****
Την τελευταία στιγμή προσπαθούσε να αλλάξει ζώδιο ο Εκτορας, να αποπροδικάσει την τύχη του κι άλλος να πέσει βορά του Αχιλλέα. Δεν γίνονται αυτά παλληκάρι μου, τα επιτόκια αλλάζουν πάντα υπέρ της Τράπεζας.
Αλλωστε τους εμπόρους για μία μόνον ημέρα έδιωξε απ' τον Ναό ο Επαναστάτης, ύστερα ξανάπιασαν βάρδια οι νόμοι και οι προφήτες κι έγινε πάλι το θέλημα των Δυνατών.
................................
Μαγεμένος με τα γράμματα και τις ιστορίες ανησυχούσα έως πρότινος, σαν θρασύ μειράκιο παρ' ότι πλέον μεσήλιξ, μήπως κάποτε γεράσουν τα αγάλματα. Τώρα λυπάμαι που δεν θα γεράσουν ποτέ...
Και οι δύο τρόποι Σου απέτυχαν.
Ο Εκτορας αμύνθηκε, κι έπεσε. Εσύ γύρισες και το άλλο μάγουλο κι αυτοί που Σε σταύρωσαν, σταυρώνουν έκτοτε λαούς και λαούς στο όνομά Σου - μπανάλ διαπίστωση κι όμως φρικτή.
Πύραυλοι ύβρεως-αέρος, πύραυλοι εδάφους-ύβρεως σκάνε και τούτη την άνοιξη πάνω στις Τροίες του κόσμου, όπως τα βεγγαλικά τη νύχτα της Ανάστασης στις ειρηνικές μας πόλεις. Και οι Τροίες πέφτουν. Ολες οι Τροίες πάντα πέφτουν...
ΣΤΑΘΗΣ Σ. 29.ΙΙΙ.2010 stathis@enet.gr

Ναυτίλος
ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΡΙΤΗΣ
Στα λυμένα σου μαλλιά

περσικοί κήποι...
Την ημέρα εκείνη, γνωστήν έκτοτε και επαναλαμβανόμενη κατ' έτος ως Μεγάλη Τρίτη, κι έξι αιώνες ύστερα από «τα δραματικά γεγονότα της Μεσοποταμίας»
ο Αίρων τας αμαρτίας του Κόσμου κι ο Προφήτης Μεχμέτ έπαιζαν ζατρίκιο στον Παράδεισο καθισμένοι πάνω σε δύο βασιλικές τίγρεις της Σιβηρίας, κάτω από τη σκιά του Δένδρου της Γνώσης του Καλού και του Κακού.
Ενας είναι ο Θεός, δήλωνε ο Προφήτης Μωάμεθ και ο Αίρων έκανε τρεις κινήσεις σε μία με τον ίππο του - χαμογελούσε ο Προφήτης και ρωτούσε κατόπιν τον χλωμό -σαν τον Αγιο Φραγκίσκο της Ασίζης- Αμνό: «με τα σφαχτάρια του έρωτος τι θα κάνεις;»...
Μια χαρακιά από μαχαιριά ανεπίδοτου έρωτα στην παλάμη του είχε ο κρινόμενος• «μην ανησυχείς» του είπε τρυφερά ο Ιησούς «τα ίχνη απ' τα καρφιά θα την καλύψουν»• και τον έκρινε: ερωτευμένος στον Αιώνα
φως εκ φωτός να κατεβαίνει κάθε φορά στον Αδη ο Ορφέας.
....................................
Την ίδια ώρα τυραγνισμένος, αμφιρρέπων και πυρίμορφος ο Ιούδας οργάνωνε το έργον.
Σε ένα ρυάκι που δεν έβγαζε πουθενά αποθήκευε τα δάκρυά του. Αυτός ο δυστυχής. Που δεν θα μάθαινε ποτέ τις άγνωστες λέξεις του μέλλοντος. Το μαύρο
αρνί ετοίμαζε τη δική του θυσία, με μαύρο δάκρυ, ο Αγιος Αμνημόνευτος.
.................................................
«Κι αυτόν τον αγαπάς!» χαμογέλασε γαλήνιος ο Προφήτης, χαμογέλασε και ο Αίρων...
ΣΤΑΘΗΣ Σ. 30.ΙΙΙ.2010 stathis@enet.gr


Ναυτίλος
ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ
Την ημέρα εκείνη ζορίσανε τα πράγματα και δεν μπορούσαν πια οι διαφημίσεις να τα κάνουνε ευχάριστα.
Λογικόν.
Ολα εδώ πληρώνονται. Σε αυτούς που για όλα εδώ αμείβονται. Σε αυτούς που πίνουν εμφιαλωμένα λιμνάζοντα ύδατα κι από τους άμβωνες των στρατηγείων
παρουσιάζουν όπλα
διαμοιράζονται ιμάτια
και μοιράζουν μερίσματα.
[Φωνές χωρίς φωνήεντα, αλλά γραμμένες με πεντακάθαρη μεγαλογράμματη γραφή, να διαβάζουν εύκολα και να καταλαβαίνουν οι υπήκοοι και οι πιστοί, τι λένε οι πινακίδες: από πού πάνε στον διάολο και πού οι ναπάλμ ανέβασαν την αξία των μελλοντικών ακινήτων]...
Σήμερα η βιαιότης της Βεβαιότητος στήνει τις αγχόνες της - η παράστασις αρχίζει...
.................................
...πρώτα από τον Ιππόδρομο με τον χορό της Καρμανιόλας. Σήμερα ο ευγενής, αύριο ο επαναστάτης για όλους έχει την καλή της λεπίδα η Τύχη.
Η Τύχη και η Ανάγκη.
Διαλέξτε!
Ο Αμνός διάλεξε την Ανάγκη.
Κι έβαλε τα γέλια η Τύχη...
Ακόμα κι ο Ρωμαίος στενοχωρήθηκε.
Υστερα από χρόνια με τον Βαραββά στα βουνά, τσιγάρα και καλάσνικωφ, μια-δυο φορές το 'φερε η κουβέντα, απ' Αυτόν είχε απομείνει η Μυροφόρα (πουλημένη για πόρνη στις Συρακούσες) και το κλάμα της μάνας Του
...μια εικόνα με μεγάλα μαύρα μάτια που τη βλέπεις πάνω στις κόκκινες σημαίες, αν τις καλοκοιτάξεις.
ΣΤΑΘΗΣ Σ. 31.ΙΙΙ.2010 stathis@enet.gr

Ναυτίλος
ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ
Μεγάλη Πέμπτη ανήμερα να θυμόμαστε το Αουσβιτς, το Νταχάου κι όλα τα άλλα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Να σκύβουμε το κεφάλι απ' το βάρος της μνήμης
τόσων ανεξιλέωτων νεκρών...
Την ημέρα αυτή, λένε οι γνωρίζοντες, τρίζουν τα ξύλα των καραβιών στα πελάγη και οι ρίμες των παλιών ναυτικών στοιχειώνουν τις γέφυρες.
Δεν εξέλιπαν οι ωμοφάγοι
κι ογδόντα πόλεμοι κάνουν συνεχώς τον γύρο του κόσμου...
...........................
Στη χώρα χωρίς χρόνο.
Σαν να 'ναι όλα σταματημένα στο σύνορο του άνω και του κάτω μιας κλεψύδρας κινείται κάποιες στιγμές ο κόσμος - κι έτσι βγαίνεις από μέσα του
και κοιτάζεις το πρόσωπό σου
μωρό και γέροντα μαζί
ενώπιος ενωπίω, χωρίς να σε βοηθούν οι ελιγμοί των λυγμών - ένας κόκκος στα εκατομμύρια κόκκων δισεκατομμυρίων πλανητών τρισεκατομμυρίων γαλαξιών το πρόσωπό σου, κι όμως εσύ το βλέπεις ολοκάθαρα να βρίζει, να γελά, να αναστενάζει, να χαμουρεύεται, να βογγά και να ουρλιάζει - είναι η κόλαση,
(σου είπαν μια βραδιά τα όνειρά σου), εμείς: Τόποι χωρίς ειρμό, πρόσωπα με πολλαπλές σημασίες, εσύ ο ίδιος ένα πρίσμα. Από μέσα και απ' έξω...
*****
Σήμερον κρεμάται επί ξύλου ο Κοσμοσείστης και γι' αυτό, για σένα το πιο εκπληκτικό, πιο μυστηριακό και το πιο σπουδαίο είναι ένας άνθρωπος που τον εμποδίζουν να βαδίσει, είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε...
ΣΤΑΘΗΣ Σ. 1.IV.2010 stathis@enet.gr

Ναυτίλος
ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ

Σπύρος Ράσης - Spiros Rasis (1945-2010)

...

Ο Καθηγητής Κοινωνιολογίας και Ιστορίας της Εκπαίδευσης στο Π.Τ.Δ.Ε.-Α.Π.Θ. Σπύρος Ράσης "έφυγε" στις 20 Μαρτίου 2010. Υπήρξε σε όλη του τη διαδρομή ένας δημοκράτης ακαδημαϊκός δάσκαλος, με ανεξάντλητα αποθέματα προσφοράς και αλληλεγγύης σε όλους και με όλους. Άνθρωπος της πράξης, με πολύπλευρη και βαθιά μόρφωση, στέρεη επιστημονική συγκρότηση, πηγαίος, αυθόρμητος, στοχαστικός, ριζοσπάστης, αταλάντευτος στις αξίες για μια δίκαιη και χειραφετημένη κοινωνία, με συμμετοχή στο δημόσιο λόγο, προσηνής, γνήσιος Δάσκαλος.
Καλό ταξίδι Δάσκαλε...

... he films the clouds... S.R (1945-2010)

04.02.2010... Κώστας Αξελός (1924-2010)

"Κ" της Καθημερινής, 14.04.2009
Κώστας Αξελός: «Η φιλοσοφία σήμερα δεν μπορεί να υπηρετήσει τίποτα και κανέναν»
Ακμαίος στα 85 χρόνια του, ο τελευταίος μεγάλος Έλληνας στοχαστής κυκλοφορεί το νέο βιβλίο του και παραχωρεί στο «Κ» μια σπάνια συνέντευξη.

Tου Γιώργου Δουατζή

Ένας γοητευτικός έφηβος ογδόντα πέντε ετών, με μυαλό σπινθηροβόλο. Φωνή και προφορά, υποβλητικές. Η ανθρώπινη ζεστασιά διάχυτη. Το γέλιο αβίαστο. Μοναδική οξύνοια δεμένη με παιδική τρυφερότητα. Και όσο σου μιλάει, νιώθεις από τους τυχερούς εκείνους, που δέχτηκαν τα υψηλά ερεθίσματα «πετάγματος της σκέψης» από έναν από τους σημαντικότερους στοχαστές του αιώνα μας. Τον συνάντησα στη Θεσσαλονίκη, όπου η εκεί Φιλοσοφική Σχολή του ΑΠΘ τον αναγόρευσε πρόσφατα επίτιμο διδάκτορα. Ο λόγος του τελευταίου μεγάλου Ελληνα στοχαστή σε συνεπαίρνει, σε βοηθάει να ανελιχθείς σε άλλες σφαίρες, σε γεμίζει χαρά. Aντε μετά να προσγειωθείς και να κάνεις αυτήν τη σπάνιας ποιητικότητας συζήτηση… συνέντευξη.

«Τα μεγάλα ερωτήματα έχουν απαντηθεί από δεκάδες μεγάλους και παραμένουν αναπάντητα. Στη φιλοσοφία, η έννοια της απάντησης σε ένα ερώτημα είναι μια αδόκιμη σκέψη. Το γιατί υπάρχει ο κόσμος έχει ποτέ αποδειχθεί;» λέει ο Κώστας Αξελός. Και στην εύλογη ερώτηση αν η συνεχής αυτοαναίρεση της αλήθειας αναζωογονεί ή σκοτώνει τον φιλόσοφο, απαντά: «Μιλάω πάντα για στοχαστές και όχι για φιλοσόφους. Και η αλήθεια είναι μια πάρα πολύ προβληματική έννοια. Βλέπω την αλήθεια σαν κυρίαρχη μορφή μιας περιπλάνησης. Αμα η περιπλάνηση παίρνει μορφή και περιεχόμενο και συγκροτεί και συγκροτείται, δίνει μια μορφή της αλήθειας. Αλλά η αλήθεια υπακούει στην περιπλάνηση, και όχι το αντίθετο».

Τέλος των ιδεολογιών;

Οι ιδεολογίες γενικευόμενες πεθαίνουν. Μετά από αυτές, μια μέση απατηλή νοοτροπία θα κυριαρχήσει για πολύ.

Με ποια χαρακτηριστικά;

Εχει στοιχεία από όλα. Λίγο φιλελεύθερα, λίγο σοσιαλιστικά, λίγο χριστιανικά, λίγο εβραϊκά, λίγο προλεταριακά, λίγο αστικά, λίγο από τις φιλοσοφίες, αλλά είναι πάντα ένα μπέρδεμα, χωρίς αυτό να είναι σκέψη. Κάνει τους ανθρώπους να νομίζουν ότι σκέπτονται.

Μπορεί ο άνθρωπος να προχωρήσει έτσι;

Η τεχνική προχώρησε με γιγαντιαία βήματα. Ο άνθρωπος, όμως, αμφιβάλλω πολύ.

Θα μπορούσατε να διαβλέψετε στον αυριανό κόσμο;

Ο αυριανός κόσμος, ο βιομηχανικός, μαζικός, μηδενιστικός, ηλεκτρονικός και τεχνικοποιημένος πολιτισμός, θα τεχνικοποιήσει ακόμη και τη φαντασία. Υπάρχει ένα πέρα από την τεχνική; Και από ποιον κυριαρχείται η τεχνική; Δεν μπορώ να απαντήσω.

Επικυρίαρχη η τεχνική;

Σήμερα φαίνεται ότι είναι το κυρίαρχο στοιχείο. Υπάρχει έως και μια τεχνική των φαντασιώσεων. Ο κινηματογράφος, η ίδια μας η ζωή είναι μια μορφή τεχνικής. Είναι σαν αυτό που ακούω από τους φοιτητές, να λένε «έκανα έρωτα» χρησιμοποιώντας τη λέξη «κάνω» σαν να έκαναν ένα σκαμνί ως μαραγκοί…

Αν τελειώνει η φιλοσοφία, μετά τι;

Η εποχή μας έχει πέσει χαμηλά και η φιλοσοφία ζει το τέλος της. Μετά από αυτήν υπάρχει χώρος για μια ανοιχτή ποιητική σκέψη.

Το έργο σας είναι διαποτισμένο από την ποίηση.

Αναμφισβήτητα. Πέρα από την ποίηση του ανθρώπου με τη λυρική έννοια, υπάρχει η ποιητικότητα του κόσμου που είναι πιο δυνατή. Και η ανθρώπινη ποίηση είναι ένα ανταύγασμά της. Με ενδιαφέρει η ποίηση που ξεφεύγει από όλα τα όρια και φτάνει σε ένα ύπατο σημείο όπου συντρίβεται, συντρίβοντας και τον ποιητή της.

Τι είναι ο Θεός;

Η πορεία του κόσμου η ίδια έκανε να φανεί ένας Θεός. Λέω συχνά ότι ο Θεός είναι μια μορφή και μια μάσκα του κόσμου.

Τι κρατά ζωντανή τη σκέψη σας;

Η αναζήτηση, στη ζωή και στη σκέψη, της σύγκλισής τους και η αδυναμία της απόλυτης συνέπειας.

Είναι ποιοτικό κριτήριο για σας η συνέπεια ζωής και έργου σε έναν στοχαστή;

Θα έπρεπε να είναι. Αλλά βλέπουμε ότι μεγάλοι, τεράστιοι φιλόσοφοι σαν τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη είχαν την κουταμάρα να νομίζουν ότι οι δούλοι ήταν φύσει δούλοι. Κοντύτερα σε μας βρίσκεται ο Χάιντεγκερ και η τόσο ύποπτη σχέση του για ένα διάστημα με το ναζισμό. Η συνέπεια είναι μια απαίτηση την οποία βρίσκω πιο πολύ στους μεγάλους ποιητές σαν τον Χέλντερλιν και τον Ρεμπώ.

Ποια η ελπίδα, η απελπισία σας;

Ελπίδα και απελπισία είναι αντιμετωπίσεις σχετικές, στενές. Είναι και μένουν ψυχολογικές, άρα περιορισμένες.

Ο,τι ψυχολογικό, περιορίζει;

Οι ψυχικές δυνάμεις σπρώχνουν τη σκέψη. Το ψυχικό όμως, που γίνεται ψυχολογικό, είναι εμπόδιο. Παραδείγματος χάριν, ο ναρκισσισμός σαν το αποκορύφωμα του ψυχολογισμού είναι κάτι που όλα τα αναχαιτίζει, τα συρρικνώνει.

Κάποιες στιγμές δεν νιώσατε ναρκισσισμό, ματαιοδοξία…

Τα θεωρώ ευτελή, αλλά αναγκαία. Συγκροτούν κι αυτά την ολότητα και κανείς δεν μπορεί να βγει από την Ιστορία με καθαρά χέρια. Αν θέλει να κρατήσει τα χέρια του εντελώς καθαρά, δεν θα έχει χέρια. Ο άνθρωπος παίρνει μέρος σε αυτή την απογύμνωση, δεν είναι ποτέ έξω απ' ό,τι γίνεται.

Πώς εισπράττετε την αναγνώριση;

Αναμφισβήτητα με ικανοποίηση και θα έλεγα ψέματα αν έλεγα ότι είμαι αδιάφορος, έστω κι αν τα κίνητρά της δεν με ικανοποιούν πάντοτε. Το καινούργιο βιβλίο μου θα ήθελα να πουληθεί, να συζητηθεί, να αρέσει. Αλλά η αγωνία είναι ποιο θα είναι το επόμενο βήμα.

Γιατί εκδίδετε βιβλία;

Νομίζω πως είναι τα βιβλία μου εκείνα που μου επιβάλλονται.

Αν τα αφήνατε ως χειρόγραφα στο συρτάρι σας;

Ο άνθρωπος δεν είναι απομονωμένο ον. Δεν είναι ανεξάρτητος, είναι στοιχείο του κόσμου. Κάθε πράγμα θέλει να λεχθεί, να φανεί. Και η μετριότητα και η βλακεία. Και γι' αυτό έχουν κι αυτά το χώρο τους.

Τι υπηρετεί σήμερα η φιλοσοφία;

Δεν μπορεί να υπηρετήσει τίποτα και κανέναν. Σήμερα, ως πλανητική σκέψη μπορεί να τα θέσει όλα υπό ερώτηση και να δώσει αινιγματικές απαντήσεις.

Τι θα νέκρωνε τη σκέψη μας;

Η έλλειψη του παιχνιδιού.

Το παιχνίδι…

Ας θέσουμε πρώτα μια ερώτηση: πώς ξετυλίγεται ο κόσμος; Δεν θα έλεγα τι είναι ο κόσμος, γιατί τότε τον καθιστούμε στατικό. Οι μεν λένε προϊόν της ιδέας, οι άλλοι λένε προϊόν της ύλης, άλλοι λένε δημιούργημα του Θεού, άλλοι λένε φαντασίωση του ανθρώπου. Ολα αυτά είναι νοήματα που δίνουμε σαν να βρισκόμαστε έξω από τον κόσμο, ενώ ο κόσμος ο ίδιος ξετυλίγεται χωρίς νόημα, χωρίς γιατί και επειδή, σαν παιχνίδι.

Τι είναι ο χρόνος;

Ενα κεντρικότατο θέμα του στοχασμού, που κινητοποιεί και συντρίβει κάθε στοχασμό.

Λέτε «να μοχθήσουμε να σώσουμε το όνειρο αφού δεν μπορούμε να το πραγματοποιήσουμε»…

Ολοι κινούμεθα και από διάχυτα όνειρα. Τα όνειρα είναι τα ανοίγματα της ζωής μας. Εχουμε να μάθουμε περισσότερα πράγματα από τα όνειρά μας.

Η μη πραγματοποίησή τους…

Ισως κλονιστεί και η έννοια της πραγματοποίησης. Ισως κάποτε καταλάβουμε ότι το «πραγματοποιώ» σημαίνει συγχρόνως και συντρίβομαι.

Γιατί υποφέρει ο άνθρωπος;

Διότι δεν είναι το όλον. Είναι ένα τμήμα του.

Θα μπορούσε να είναι αλλιώς;

Δεν θα μπορούσε, αλλά πνίγεται μέσα σε αυτόν τον περιορισμό. Οτι δεν μπορεί να είναι εδώ και κει συγχρόνως…

Τι είναι ο έρωτας;

Η αναζήτηση που έγκειται στη συνάντηση και τη μη συνάντηση με τον άλλον.

Τι είναι για σας το θηλυκό;

Το ήμισυ του κόσμου. Κάτι πάρα πολύ κυρίαρχο, όχι σε επίπεδο διάκρισης φύλων, άντρας - γυναίκα. Είναι σαν δύο δυνάμεις στον κόσμο. Η σχέση με το θηλυκό είναι ένα από τα σημεία συνάντησης, των ανθρώπων μεταξύ τους και με τον κόσμο, και μαζί απομάκρυνσης. Δεν μπορεί ποτέ να πραγματοποιηθεί η απόλυτη συνάντηση αρσενικού και θηλυκού.

Επαιξε ρόλο το θηλυκό στη ζωή και στο έργο σας;

Πάρα πολύ. Αλλά δεν ξέρω πολύ καλά πού και πώς.

Ο θάνατος;

Διατρέχει όλη τη ζωή, είναι το οριστικό τέλος της και διατηρεί τα ίχνη της ζωής του θανόντος, που κι αυτά θα εξαφανιστούν κάποτε.

Τον φοβάστε;

Δεν υπάρχει για μένα ο φόβος του θανάτου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θέλω να πεθάνω αύριο. Ο θάνατος είναι ο καλύτερος φίλος και ο χειρότερος εχθρός, γιατί βάζει ένα τέρμα στην περιπέτεια που λέγεται ζωή. Αλλά είναι αυτός που δίνει νόημα σε κάθε πράγμα.

Οι περισσότεροι φοβούνται.

Ο άνθρωπος φοβάται τη ζωή περισσότερο από το θάνατο. Τη ζωή που οδηγεί προς το τέλος νομίζω ότι φοβούνται οι άνθρωποι.

Μεγαλύτερος φόβος σας;

Το στέγνωμα της ψυχής και της σκέψης.

Πώς θα νικηθεί ο φόβος;

Με τη συμφιλίωση μαζί του.

Ποια τρία πράγματα θα άξιζε να πιστέψουμε;

Η πίστη είναι υπόθεση θρησκευτική. Με την ποίηση και τη σκέψη ο άνθρωπος μπορεί να ανοιχτεί στη φύση, στην τεχνική και στο περιπλανώμενο παιχνίδι επάνω σε έναν ληξιπρόθεσμο πλανήτη.

Από πού να πιαστεί ο σύγχρονος άνθρωπος για να υπάρξει;

Να πιαστεί δεν μπορεί από πουθενά. Του είναι ίσως δυνατόν να ανοιχτεί στο αποσπασματικό Ολον.

Με τι όπλα;

Χωρίς όπλα. Και χρησιμοποιώντας όλα τα όπλα. Το άνοιγμα δεν είναι κάτι το μυστηριώδες. Ας πάρουμε μια παρέα στην παραλία. Οι μεν φωτογραφίζουν τους δε. Θέλουν να τους οικειοποιηθούν, να τους αρχειοθετήσουν. Οι άλλοι φωτογραφίζουν τη θάλασσα, θέλουν να την ακινητοποιήσουν. Οι άλλοι λένε, τι ωραία που είναι, δες, δες τι ωραία που χτυπάει το κύμα. Ολα αυτά είναι μορφές ακινητοποίησης του χρόνου, του χώρου και όχι άνοιγμα στο χωροχρόνο. Ανοιγμα είναι να έκαναν μπάνιο, να χαίρονταν, να ζούσαν χωρίς αυτό το δες, δες...

Το αξιακό σύστημα που οικοδομείτε;

Δεν οικοδομώ σύστημα. Επιχειρώ ένα βήμα. Και αυτό θα περάσει. Δεν είναι αυτοσκοπός. Ξέρει κανείς ότι αφήνει κάτι πίσω του και ας έχει υποστεί απέραντες μεταλλαγές.

Αυταπάτη αθανασίας;

Αν το εκλαμβάνει κάποιος σαν αυταπάτη αθανασίας, πρέπει τελικά να ξέρει ότι θα γίνει κάτι τελείως άλλο.

Εχω μια πικρή αίσθηση από όσα λέτε για τον κόσμο.

Πικρή, γιατί κρατάμε χιλιάδων χρόνων πίκρα. Γιατί μας έμαθαν ότι ο άνθρωπος πρέπει να είναι το ιδεατόν του Πλάτωνα, το καλό του Χριστιανισμού, ο καλός αστός και μετά ο καλός προλετάριος, σήμερα ο καλός παραγωγός… Η ανθρωπότητα έχει υποστεί χιλιάδων χρόνων κηρύγματα που την περιορίζουν ολοένα και πιο πολύ.

Υπάρχει σήμερα κρίση;

Υπάρχει κρίση πολιτισμού, κρίση στον ψυχισμό των ανθρώπων, η οποία εκδηλώνεται σε ολόκληρο τον κόσμο.

Γιατί οι νέοι πάντα διάβαζαν Μαρξ και Νίτσε συγχρόνως;

Διότι και οι δύο κάνουν ανελέητη κριτική του παρόντος. Ο Μαρξ καταδικάζει όλη την αποξένωση του ανθρώπου από τον εαυτό του μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα. Ο Νίτσε βλέπει στο σύστημα όπου ζούμε έναν απέραντο μηδενισμό. Ομως και οι δύο θέλουν να κάνουν ένα βήμα σωτηριολογικό. Ο Μαρξ στον απόλυτο κομμουνισμό και ο Νίτσε στον υπεράνθρωπο. Ως τα τώρα δεν ξέρω κανέναν φιλόσοφο που να μη θέλησε να δώσει σωτηριολογικό άνοιγμα.

Για ποιον πολιτισμό θα μιλούσατε σήμερα;

Η εποχή μας είναι η εποχή του μυθολογικο-τεχνολογικού πολιτισμού που κρύβει το βαθύτερό του κίνητρο.

Με ποια εργαλεία θα μπορούσαμε να «εξανθρωπιστούμε»;

Με τα εργαλεία προχωρούμε, όπως λένε (προς τα πού;), αλλά αυτά δεν λύνουν το βασικό πρόβλημα της ύπαρξης της ανθρωπότητας, η οποία είναι εγκλωβισμένη στην τεράστια δύναμη που προέρχεται από τη συνάντηση της φύσης με την τεχνική.

Η μεγαλύτερη χαρά;

Οι συναντήσεις -στιγμιαίες και καίριες- με εκφάνσεις της φύσης, η δύναμη του έρωτα και της φιλίας που περιέχει τον έρωτα, οι σκέψεις που έρχονται σε μας.

Το μεγαλύτερο όραμα;

Το όραμα της συνάντησης της σκέψης και του κόσμου και η παραδοχή του φευγαλέου. Η παραδοχή της φανέρωσης και της ταυτόχρονης απόσυρσης, όσο γίνεται πιο γαλήνια.

Νιώθετε ότι πρέπει να αποδείξετε κάτι;

Από την εφηβεία είχα την εντύπωση ότι έπρεπε να πω αυτό που βλέπω.

Η εξάρτηση από τους άλλους είναι αδυναμία;

Εχουμε αναγκαία εξάρτηση από τους άλλους ανθρώπους. Η εξάρτηση πάλι δημιουργεί τα κενά της. Εξάρτηση και μη εξάρτηση έχουν το αναγκαίο στοιχείο που είναι και θετικό και αρνητικό.

Αυτοδυναμία;

Δεν μπορεί να υπάρξει σε κανένα επίπεδο.

Η εικόνα που έχετε για τον εαυτό σας;

Ειλικρινά, δεν έχω μια ενιαία εικόνα του εαυτού μου. Οταν γνωρίζω ότι η τάδε σκέψη είναι σημαντική, τότε νομίζω ότι ίσως αυτό είναι περαστικό, λέω ότι προσπαθώ να τολμάω να σκέπτομαι, ενώ το μεγαλύτερο σύνολο των ανθρώπων σήμερα δεν σκέπτονται… Θα έλεγα, είναι πρισματική η εικόνα του εαυτού μου, όπου γυρίζουν διαρκώς όλα τα χρώματα, όπως στο καλειδοσκόπιο.

Η σύγχρονη Ελλάδα;

Είναι ένα πρόβλημα. Ούτε Ανατολή ούτε Δύση ούτε Ευρώπη ούτε Ασία. Βαδίζει προς την αναζήτηση μιας ενότητας, την οποία δεν βρίσκει εύκολα. Δεξιά και Αριστερά είναι φθαρμένες και δεν αναδύεται ένας δρόμος.

Πώς θα ανακαλύψουν οι Ελληνες πολιτικοί την «πραγματική πολιτική»;

Θα έπρεπε να ξεπεράσουν τον στενό πολιτικαντισμό. Είναι όμως αυτό δυνατό;

Είναι εφικτή η Δημοκρατία;

Η Δημοκρατία μένει ουτοπική, δηλαδή δεν έχει πουθενά τόπο να πραγματοποιηθεί. Το ίδιο της το νόημα μας ξεφεύγει.

Τι σας έχει δώσει η Ελλάδα;

Μια ζωική ορμή. Την επαφή με τα στοιχεία της, τη θάλασσα, τον αέρα, τη γη, τη φωτιά.

Τι σας έχει πάρει;

Δεν είχα ποτέ την προκατάληψη, ώστε να μπορέσει να μου την πάρει.

Οι τιμές που σας κάνουν τα ελληνικά πανεπιστήμια τι συναισθήματα σας γεννούν;

Ευχάριστα. Θα επιθυμούσα όμως και μια πιο ζωντανή συζήτηση, στοχαστική και παραγωγική, με τους πανεπιστημιακούς.

Σκεφτήκατε ότι μπορεί να σας τιμούν και να μη σας έχουν διαβάσει;

Πολλά πράγματα δεν χρειάζεται να έχουν διαβαστεί. Μπορεί να διαπερνάνε την ατμόσφαιρα.

Εσείς διαψεύδετε την κατάρα των Ελλήνων να μην αναγνωρίζουν ζώντες δημιουργούς.

Στην Ελλάδα υπάρχει μεμψιμοιρία και δυσκολία αν δεν προηγηθεί μια αναγνώριση από τα έξω. Εξω είναι πιο πολιτικά θεσμισμένα τα πράγματα. Αλλά και υπάρχουν πράγματα που περιμένουν ακόμα το μέλλον τους.

Πιστεύετε ότι έχετε αμειφθεί;

Και ναι και όχι. Αν όμως ήταν πλήρης η αναγνώριση, θα σήμαινε ότι θα επιπέδωνε και το ειπωμένο.

H τέχνη αποτιμάται σε χρήμα. Η σκέψη;

Υπάρχει προσωπική σχέση με το έργο τέχνης. Η σκέψη έχει μία σχέση με το όλον. Μπορεί να αποτιμηθεί ένα έργο. Το όλον όμως;

Τι θα λέγατε σε έναν νέο φιλόσοφο;

Να ανοιχτεί στη σκέψη, στα κείμενα και στο κίνημα της σκέψης, στην ποίηση που διατρέχει κάθε τέχνη και να ζήσει και να πει αυτό που τον εμψυχώνει και τον συνθλίβει ατομικά και κοινωνικά.

Τι θα λέγατε σε έναν έφηβο;

Να κρατήσει, όσο γίνεται, έναν παλμό και στη λεγόμενη ώριμη ηλικία.

Θερμές ευχαριστίες στην, και συνάδελφο δημοσιογράφο, Κατερίνα Δασκαλάκη, σύντροφο του Κώστα Αξελού τα τελευταία τριάντα χρόνια, για τις μύριες διευκολύνσεις ώστε η συνέντευξη αυτή να πραγματοποιηθεί με τις καλύτερες δυνατές συνθήκες.

Ο βίος του σε 283 λέξεις

> Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1924. Από αστική οικογένεια, διδάχτηκε από παιδί γαλλικά και γερμανικά. H εφηβεία του φωτίστηκε από τα κείμενα των Ηράκλειτου, Πλάτωνα, Αριστοτέλη, Εμπεδοκλή, Μαρξ, Νίτσε, Ντοστογιέφσκι και ποιητών όπως ο Ρεμπώ, ο Ρίλκε.

> Στα δεκαεπτάμισι χρόνια του εντάχθηκε στην κομμουνιστική νεολαία και, παρά τις διαφωνίες του, πήρε ενεργό μέρος στην Αντίσταση, υποστηρίζοντας ότι «ο πραγματικός κομμουνιστής πρέπει να κρατάει στο ένα χέρι το όπλο και στο άλλο τα βιβλία του Ρίλκε». Το 1944, στα Δεκεμβριανά, έζησε εικονική εκτέλεση στα κρατητήρια της Ασφάλειας, φυλακίστηκε σε στρατόπεδο και τελικά απέδρασε. Οπως ήταν φυσικό, η σχέση του με το δογματικό ΚΚΕ δεν ήταν δυνατό να συνεχιστεί και το 1946 εγκατέλειψε τις γραμμές του.

> Τέλη του 1945, με τη βοήθεια του Οκτάβιου Μερλιέ -διευθυντή τότε του Γαλλικού Ινστιτούτου στην Αθήνα- επιβιβαζόταν στο θρυλικό πλέον πλοίο «Ματαρόα» μαζί με τον Κ. Καστοριάδη, τον Κ. Παπαϊωάννου, τον Κ. Βυζάντιο, τη Μ. Κρανάκη, τον Κ. Κουλεντιανό, τον Ν. Σβορώνο και άλλους, με προορισμό το Παρίσι. Λίγο διάστημα μετά την αναχώρησή του, καταδικαζόταν ερήμην σε θάνατο.

> Σπούδασε φιλοσοφία στη Σορβόννη, όπου και δίδαξε (1962-1973). Αρχισυντάκτης του πρωτοποριακού τότε περιοδικού Arguments (Επιχειρήματα) από το 1956 ώς το 1962, ίδρυσε και διηύθυνε την ομώνυμη φιλοσοφική σειρά στις Editions de Minuit, στην οποία εκδόθηκαν επίσης και τα περισσότερα από τα βιβλία του.

> Πασίγνωστη η διένεξή του με τον Σαρτρ, τον οποίο εγκαλούσε για μη πρωτότυπη σκέψη και έκθεση παλαιότερων φιλοσοφικών ιδεών.

Ο Σαρτρ τον κατηγορούσε επειδή είχε εγκαταλείψει τον κομμουνισμό.

> Εχει εκδώσει είκοσι τέσσερα βιβλία και πλήθος κειμένων (γαλλικά, ελληνικά και γερμανικά), που μεταφράστηκαν σε δεκαέξι γλώσσες.

>Τον Απρίλιο θα κυκλοφορήσει στη Γαλλία από τις εκδόσεις Les Belles Lettres το καινούργιο βιβλίο του με τίτλο «Αυτό που επέρχεται».

Πηγή: Περιοδικό «Κ»

... are we still the good guys? --a morning overture... while sketching some notes for ...

Album: The Disappearence Year: 2008

canyons of static @ Union Rock Yards, Chicago 21/2/2009

canyons of static song #1
canyons of static song #2
canyons of static song #3
canyons of static song #4
canyons of static song #5


CANYONS OF STATIC (CANYONSOFSTATIC)